Ekonomiczne podstawy organizacji pasieki
tekst: Leon Bornus
Pszczelarstwo, Rok II, nr 4, lipiec–sierpień 1951 — LEON BORNUS
LEON BORNUS
strona 5
BAZA POKARMOWA
Ci pszczelarze, którzy w momencie organizacji pasieki zastanawiają się, czy okolica jest wystarczająco bogata w rośliny miododajne i czy wystarczy z nich nektaru dla pszczół ich pasieki należą raczej do wyjątków. Jeżeli przychodzi chwila zastanowienia, to dość powierzchownie, ogólnikowo i prawie nigdy nie stanowi o decyzji ustawienia pasieki. W praktyce dzieje się tak, że pszczelarz stawia pnie w obrębie swoich zabudowań gospodarskich, oczekując na szczodrość natury. W latach dalszych, mimo nie zachęcających zbiorów, pasiekę rozbudowuje, licząc naiwnie, że każdy przybywający rój przyniesie mu tyleż miodu co i pierwsze. W konsekwencji zwiększa się ilość rojów i rośnie wydatek na cukier, a zbiory miodu w przeliczeniu na 1 pień maleją. Potęgują się też narzekania pszczelarzy na złe lata. Przecież wielkich różnic między warunkami atmosferycznymi lat dawnych i obecnych nie ma. Nieprzychylna pogoda nie jest złem jedynym ani też decydującym. Człowieka poszukującego przyczyn wystarczy wyprowadzić w czerwcowy dzień na pola. Nacieszy swój wzrok równymi łanami pszenicy, żyta czy jęczmienia, ale niewiele kolorów kwietnych dojrzy
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
