Nozema—największy wróg naszych pasiek

tekst: Ludwik Romiar

Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 3, marzec 1957 — LUDWIK ROMIAR

LUDWIK ROMIAR

strona 68

Czy i jak dalece zaraza zarodnikowcowa jest groźnym schorzeniem, trzeba i należy stwierdzić od strony jej skutków dla gospodarki pasiecznej. Dlatego opuszczam sprawy anatomii i wewnątrzjelitowej działalności pierwotniaka. Nosema apis Zander. Kto ich ciekawy — a jeszcze nie zna — tego odsyłam do innych publikacyj.

Zacznijmy od czegoś w rodzaju wywiadu. Od zapoznania się z kilku opiniami na temat występowania i skutków zarazy zarodnikowcowej:

  1. Prof. St. Kirkor: „Gdy jeszcze w r. 1953 ilość zanotowanych przypadków wynosiła 47, to w 1954 r. wzrosła gwałtownie od razu do 1219, a w roku bieżącym (1955) do 3841“. („Pszczelarstwo“ 9/1955).
  1. Prof. A. Kozikowski: „Zaraza zarodnikowcowa jest obecnie najbardziej rozposzechnioną chorobą pszczół dorosłych. Stwierdzić ją można w każdej niemal pasiece, ale chociaż jest chorobą zaraźliwą, o charakterze inwazyjnym, nie zawsze doprowadza do zniszczenia całego pnia czy całej pasieki“. („Poradnik Pszczelarza“, PWRiL 1954, str. 393).
  1. Pewien pszczelarz-praktyk: „Nozema u pszczół — kolego — jest jak katarek u ludzi. Wszyscy go mają, ale mało kto z tego umiera“. (Było to w r. 1953).

Opinia kolegi-pszczelarza, oraz obrazowe porównanie „nozemy“ do katarku, straciły już nieco na aktualności. Sam bowiem ich autor bardzo pilnie odkażał w latach 1954—1956 ule, ramki i narzędzia we własnej pasiece. Ponadto w tymże czasie dwukrotnie przesadzał wszystkie rodziny pszczele na zupełnie nową budowę woskową. Wygłosił też pogadankę w miejscowym kole pszczelarzy o zarodnikowcu pszczelim. W dyskusjach na ten temat reprezentuje on obecnie pogląd, żeby do odkażania uli używać, dla większej pewności, 5% roztworu sody kaustycznej, a nie 3%, jak zalecają podręczniki. Wskazuje to na rewolucyjną zmianę poglądów. Jeżeli przytoczyłem tę obecnie nieaktualną już opinię, to tylko po to, aby zwrócić uwagę, że lekceważenie zarazy zarodnikowcowej przez niektórych skądinąd wytrawnych pszczelarzy, jest wynikiem braku odpowiedniego doświadczenia. W myśl przysłowia „mądry Polak po szkodzie“ nabywają oni odpowiedniej wiedzy o pszczelim zarodnikowcu dopiero po stracie połowy pasieki.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy