Analiza pyłkowa miodów, a miody jednogatunkowe
tekst: Zofia I Antoni Demianowiczowie
Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 3, marzec 1957 — ZOFIA I ANTONI DEMIANOWICZOWIE
ZOFIA I ANTONI DEMIANOWICZOWIE
Zakład Pszczelnictwa IS
strona 65
Każdy miód pszczeli zawiera pewną ilość części stałych. Najczystsze są miody wirówkowe, ale i w nich znajduje się od 0,20 do 0,25 mm³ osadu w 1 g. Osad ten składa się przeważnie z części roślinnych — ziaren pyłku kwiatowego, zarodników grzybów, komórek glonów, komórek drożdżaków itd. Znajdują się w nim również i cząstki pochodzenia zwierzęcego, jak np. włoski pszczół, łuski ze skrzydeł motyli, a nawet całe okazy roztoczy pasożytującyh na pszczołach, okazy rozkruszków, a ponadto okruchy wosku, cząstki gleby, sadzy.
Już w roku 1895 Pfister wskazał na możność określenia geograficznego pochodzenia miodu za pomocą badania mikroskopowego osadu. W 1908 r. Young opisał ziarna pyłku kwiatowego spotykane w miodach amerykańskich, a w 1911 r. Fehlman — pyłki kwiatowe spotykane w miodach szwajcarskich i pierwszy zwrócił uwagę, że miody spadziowe charakteryzuje obecność glonów i zarodników grzybów, rozwijających się na korze drzew. Jednakże dopiero w 20 lat później Armbruster podjął na nowo te badania opisując pyłki wielu roślin spotykane w miodzie i wydając szereg tablic. Prace te kontynuowali następnie Griebel, Zander, Maurizio i wielu innych. W Polsce przed wojną zagadnieniem tym zajmowała się Lubliner-Mianowska.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
