Nieco o chronionych roślinach miodo- i pyłkodajnych

tekst: Wanda Lecewicz

Pszczelarstwo, Rok X, nr 5, maj 1959 — Mgr WANDA LECEWICZ

winieta działu „Pożytki i zapylanie” — rysunek koniczyny przy czarnym pasie z napisem

Mgr WANDA LECEWICZ

st. asyst. Katedry Botaniki WSR w Lublinie

strona 135

Przyroda — to jest wszystko, co nas otacza: rośliny, zwierzęta, woda, gleba, bogactwa naturalne ziemi, słowem wszystko, z czym stykamy się codzień, czego cząstką jesteśmy sami.

W ciągu wieków zmieniał się stosunek człowieka do przyrody. Ludzie pierwotni byli jakby jej niewolnikami, całkowicie od niej uzależnieni. Z biegiem czasu zmuszeni z jednej strony warunkami życiowymi, z drugiej wiedzeni ciekawością — zaczęli poznawać prawa przyrody i wykorzystywać je dla swego dobra. Gospodarka człowieka w wielu przypadkach była rabunkowa, a nawet w swych skutkach — wręcz katastrofalna. Zwłaszcza dotyczyło to lasów. Stanął więc przed człowiekiem nowy problem — problem ochrony przyrody.

Zagadnienie właściwie nie było nowe, tylko inaczej zrozumiane i oparte na innych motywach. Wszyscy wiemy, że od najdawniejszych czasów ludzie otaczali czcią — a tym samym chronili — skały, pewne zwierzęta, drzewa — uznając je za bóstwa (np. święte dęby u dawnych Polan). Ochrona ta łączyła się więc z wierzeniami religijnymi. Potem na pierwszy plan wysunęły się motywy gospodarcze i ochronie podległy tylko obiekty mające wartość użytkową. Pierwsze zarządzenie dotyczące ochrony lasów wydane zostało w Rzymie około 450 r. p.n.e.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy