W obronie lip i akacji białej

tekst: Pszczelarz Stary

Pszczelarstwo, Rok X, nr 5, maj 1959 — Stary Pszczelarz

strona 137

Sprawa lip leży mi zawsze na sercu i chcę ją poruszyć na łamach naszego pisma. Chodzi mi o lipę drobnolistną (Tilia parvifolia) i lipę holenderską (Tilia vulgaris). Od 1948 roku pracuję na terenie woj. gdańskiego jako geodeta przy regulacji gospodarstw rolnych i PGR. Przydzielałem do dróg publicznych i szos tzw. pasy przydrożne i zastanawiałem się, jak wpłynąć na władze drogowe, aby nie wtykano „patyków” brzóz grubości 2—3 cm, jesionów, klonów, topoli, ale by sadzono lipy i akację białą, odpowiedniej grubości. Wspomniane drzewa mają skromne wymagania i rosną dobrze na każdej glebie. Pszczelarze wiedzą, że lipa i akacja są bardzo miododajne, a rosnąc rzadko i mając oświetlenie ze wszystkich stron wydają z 1 hektara od 1000 do 1700 kg miodu. Przykro patrzeć na cienkie drzewka posadzone przy szosach, które po roku wszystkie prawie są połamane. Stracone pięniądze i czas. Wydziały drogowe powinny zawczasu zapewnić dla swoich potrzeb drzewa grubości 4—6 cm na obsadzenie dróg, a drzewka tej grubości nie tak łatwo byłyby niszczone. Drzewka muszą być fachowo posadzone i przywiązane do grubych palików. W wieku XVII i XVIII władze m. Gdańska sprowadziły lipy z Holandii i obsadziły istniejącą do dziś aleję Gdańsk-Wrzeszcz. Rzucam tę myśl dla poruszenia tak ważnej dla pszczelnictwa sprawy, celem zainteresowania nią władz centralnych i terenowych. Więcej lip i akacji, więcej miodu.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy