Nie przesadzajmy

tekst: Teodor Kołodziejczyk

Pszczelarstwo, Rok XX, nr 10, październik 1969 — Teodor Kołodziejczyk

strona 19

winieta działu „czytelnicy piszą“ — gałązka i stalówka pióra

(Artykuł dyskusyjny)

W swoim czasie ótrzymałem bardzo interesujący list od pszczelarza z olsztyńskiego, który poświęcił się całkowicie pszczelarstwu stanowiącemu w jego warunkach jedyne źródło utrzymania. Miał wówczas około stu pni w ulach warszawskich zwykłych, prowadził gospodarkę stacjonarną, a mimo to osiągał podobno bardzo wysokie zbiory miodu. Pożytki ma dobre — na [?]jscu.

Pytał wówczas o wiele spraw zawodówych z gospodarki pasiecznej, pytał czy rzeczywiście ul warszawski zwykły jest tak zły, że został „wyklęty“ z rodziny uli mających przyszłość, pytał też, jakie są perspektywy, moim zdaniem, rozwoju pasiek w przyszłości — bo zamierza rozbudować pasiekę jeszcze bardziej i ewentualnie zmienić typ ula na nowoczesny. Pokaźna ilość miodu, jaką odstawił w ubiegłym roku do punktu skupu, nie zadowala go jeszcze.

Przy czytaniu listu owego pszczelarza wyczuwało się niepokój, czy aby jego gospodarka jest dobra, czy czego nie przeoczył i co jeszcze zrobić, by powiększyć i tak już duże zbiory miodu. Odniosłem wrażenie, że pszczelarz olsztyński pisał nie tylko do mnie. Zapewne szukał rady również i u innych znanych mu z „Pszczelarstwa“ autorów, starając się sondować opinię, [?]ra by dała maksimum wiedzy niezbędnej do powiększenia zbiorów, mimo że — jak pisał — od kilku lat pszczelarzy z dobrym wynikiem.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy