O ulu wielkopolskim
tekst: Wacław Michalski
Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 4, kwiecień 1962 — Wacław Michalski
Wacław Michalski
strona 121
Z uwagi na nasze zasoby pożytkowe, specyficzną strukturę gospodarstw rolnych, intensyfikację metod gospodarowania, warto zająć się bliżej i wnikliwiej ulem wielkopolskim, używanym już dziś nieomal w całej Polsce.
Zapewne nie będę miał wielu przeciwników, jeśli powiem, że jest to ul przyszłości dla naszego kraju. Ul ten pod każdym względem jest uniwersalny.
Z racji możności nadbudowy mamy w nim praktycznie ul o największej pojemności a jednocześnie o małej, sprawnej i wygodnej w pracy i obsłudze — ramce. Ul, w którym najłatwiej o szybki rozwój wiosenny, jak również o ograniczenie czerwienia w okresie kończącego się pożytku. Z uwagi na linię odcięcia czerwiu od miodu dostosowany tak do potrzeb naturalnych pszczół jak i odbioru maksimum miodu. Cały szereg prac niezwykle ułatwionych, jak np. wymiana starych plastrów na nowe, odnalezienie matki itp.
Jeśli pożytki w dalszym ciągu będą się kurczyć i zmuszeni będziemy tak prowadzić gospodarkę pasieczną, jak już dziś prowadzą w niektórych okolicach Szwajcarzy (całkowity odbiór małej ilości zebranego przez pszczoły miodu a dokarmianie potem namiastkami pyłku i syropem), to stojak wielkopolski okaże się jedynym praktycznym i celowym ulem.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
