Moja podkarmiaczka
tekst: Jan Bętkowski
Pszczelarstwo, Rok XX, nr 10, październik 1969 — Jan Bętkowski
strona 13

W numerze 11/67 „Pszczelarstwa” inż. Mieczysław Szura opisuje w artykule pt. „Dwa usprawnienia” swój sposób podkarmiania pszczół, jednak bez możliwości dozowania syropu.

Ja zastosowałem w całej swojej pasiece podkarmiaczki wbudowane we frontowe ściany uli wielkopolskich. Przez grube zewnętrzne ocieplenie przesunięta jest na zewnątrz od podkarmiaczki wytoczona z drewna zamknięta na końcu rurka (wlewka) z wywierconym od góry otworkiem, za pomocą której napełniamy podkarmiaczkę bez żadnych obaw i dodatkowych czynności. Zewnętrzny otworek wlewowy zasuwamy obrączką aluminiową, a wewnętrzny pozostaje otwarty, gdyż odgradzają go przed dostępem pszczół dwie pionowe deseczki drobno u dołu ponacinane dla przepływu syropu w głąb podkarmiaczki. Podkarmiaczki są na tyle długie i pojemne, że mogą obsłużyć nawet dwie bliźniacze rodziny. W tym przypadku dzielimy podkarmiaczkę na dwie połowy ponacinanymi u dołu dopasowanymi deseczkami, przez które może przejść syrop, ale nie mogą przejść pszczoły. Dostęp do syropu mają dwie rodziny. O ile zajdzie potrzeba poddania pokarmu tylko jednej rodzinie, wtedy zasuwamy listewką właz, przez który sąsiednie pszczoły przechodziły dotychczas do podkarmiaczki. Czynimy to przy użyciu pazurka z drutu umieszczonego nad podkarmiaczką. Gdy podkarmiaczki chcemy wyjąć z ula w celu wydezynfekowania lub w innych przypadkach — także zasuwamy wspomniane włazy.
Działanie podkarmiaczki wyjaśniają rysunki.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
