Moja gospodarka wędrowna
tekst: Feliks Kmita
Pszczelarstwo, Rok IX, nr 2, luty 1958 — FELIKS KMITA
FELIKS KMITA
strona 42
Początek moich wędrówek z pasieką sięga lat przedwojennych. Wówczas na krótkie odległości przewoziłem pasiekę na zwykłych parokonnych wozach gospodarskich. W latach powojennych pierwszy raz ruszyłem na wędrówkę w 1953 roku. Wyjechałem wówczas na wrzosy. Uzyskałem wspaniałe zbiory miodu wrzosowego. Dzienny przybytek dochodził do 5 kg na rodzinę.
Od tej pory „rokrocznie wczesną wiosną ruszam na wędrówkę, którą kończę zwykle w połowie września powrotem z wrzosowisk. Jednocześnie pragnę zaznaczyć, że w każdym sezonie, mimo czasem niekorzystnych warunków atmosferycznych, otrzymuję dość dobre zbiory. I tak np. w roku 1955 z samej maliny leśnej, to jest w końcu czerwca, otrzymałem z silnych rodzin po 50 kg, a z słabszych po 20 kg miodu. Ta rozpiętość w wysokości zbiorów ostatecznie zadecydowała, że od tej pory prowadzę rodziny o wyrównanej sile, przy czym zasadą moją jest mieć stale silne rodziny, co gwarantuje mi „wyłapywanie“ zbiorów mimo słabych warunków atmosferycznych. Pierwszy etap wędrówki zaczynam w początkach maja wyjazdem na rzepaki zimowe na Żuławach. Drugi etap to przejazd z rzepaków na malinę leśną i lipę do pow. Pasłęk. Trzeci etap — wrzosowiska w Puszczy Piskiej. Długość poszczególnych tras wynosi od 50 do 200 km.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
