Skuteczne zwalczanie zarazy zarodnikowcowej w pasiece
tekst: Roman Jarra
Pszczelarstwo, Rok IX, nr 2, luty 1958 — ROMAN JARRA

ROMAN JARRA
strona 44
Część III
Leczenie pni chorych
Wstępem do właściwego leczenia każdej w zasadzie choroby jest jej rozpoznanie, czyli diagnoza. Dlatego to najpierw omówimy objawy choroby zarodnikowcowej, po jakich możemy ją rozpoznać, a następnie dopiero sprawy związane z leczeniem.
Zaraza zarodnikowcowa jest schorzeniem przede wszystkim przewodu pokarmowego. Schorzenia innych organów mają charakter pochodny. Do typowych objawów wyliczanych zazwyczaj w większości podręczników należą: biegunka, kał rzadki, wodnisty, barwy szarożółtej lub jasnobrązowej, rozdęte odwłoki i pełzanie pszczół przed ulem. Za charakterystyczne dla pszczół padłych na nozemę uważa się ponadto kurczowo przyciśnięte do tułowia nóżki. Wszystkie te objawy mogą występować pojedynczo lub łącznie, ale mogą także w ogóle nie występować.
Często zamiast biegunki występuje zaparcie. Barwa kału i jego konsystencja mogą nie wykazywać większych różnic. Rozdęte odwłoki i pełzanie pszczół przed ulem występują jako objawy także przy innych schorzeniach (zaperzenie, choroby majowe, zaraza roztoczowa). Podobnie u pszczół martwych, przyciśnięte do tułowia nóżki nie są żadną wskazówką, że pszczoły zamarły na nozemę.
W lutym 1957 r. jeden z kolegów pszczelarzy pokazał mi charakterystyczny wypadek zupełnego osypania się pszczół na nozemę bez zewnętrznych oznak chorobowych. Przyczyna osypania się była stwierdzona odpowiednim badaniem. Pszczoły (2 pnie) zazimowane były z młodymi, zdrowymi matkami na 8 i 9 ramkach wielkopolskich, na toczku. Jako pokarm na zimę otrzymały 13 i 14 kg cukru przerobionego i poszytego. Z początkiem lutego dokonały w dzień słoneczny i bezwietrzny, przy temperaturze 14° w cieniu, pięknego hucznego oblotu, takiego jaki napełnia radością każdego prawdziwego pszczelarza. W 16 dni później widziałem je zsypane w uliczkach między plastrami i na dennicach, martwe co do jednej. Ramki, maty, przegrody i oczka były idealnie suche i czyste. Tak samo i dennice, na których po zmieceniu martwych pszczół i woskowych zgryzków nie było ani śladu kału.
Wyliczone więc wyżej, jako typowe, objawy zarazy zarodnikowcowej mogą nasuwać — jeżeli w ogóle występują — jedynie podejrzenie o chorobę. Takie samo podejrzenie powinny nasuwać: duży spadek pszczół podczas zimowli, słaby powolny rozwój lub słabnięcie roju, skłonność do zlotów na wiosnę, nagłe „znikanie“ młodych płodnych matek (padnięcie), które się zdarza zarówno podczas zimowli (najczęściej), jak i w pełnym sezonie. „Cicha wymiana“ na wiosnę, brak w ulu lotnej muchy, mimo obfitego czerwienia w okresie poprzedzającym („krótkowieczność“), ba, nawet powtarzające się z roku na rok niskie zbiory miodu z jakiegoś pnia mogą być skutkiem choroby zarodnikowcowej.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
