Miodnia
tekst: Wojciech Bojarczuk
Pszczelarstwo, Rok XIX, nr 11, listopad 1968 — Wojciech Bojarczuk

Wojciech Bojarczuk
strona 8
Pomieszczenie pszczół w ulu podzielono w naszym słownictwie na „gniazdo“ i „miodnię“. Gniazdo tworzą te plastry, w których pszczoły hodują swój czerw i trzymają podręczne zapasy żywności — miód i pierzgę. Na tych plastrach pszczoły zimują. Zapasy miodowe znajdujące się poza gniazdem pszczelarz zabiera dla siebie. Pszczoły lubią gromadzić miód u góry i z boku gniazda. Odpowiednie urządzenie uli decyduje o miejscu ulokowania miodu. Stąd powstały różne typy uli: stojaki (piętrowce), leżaki beznadstawkowe i mieszane.
Gdyby dać krótki rys historyczny, to najważniejsze — popularne w Polsce — ule Lewickiego były leżakami (miodnie z boku). Mieściły one kilkanaście ramek. Przed pożytkiem matkę odgradzano na paru plastrach, reszta była miodnią. Ul Ciesielskiego (w zaborze austriackim) miał wszystkiego 10 ramek. Na dwóch matkę odgradzano, reszta była miodnią. Na dojrzałość miodu nie zwracano uwagi.
Później pszczelnictwu polskiemu przewodniczył Stanisław Brzósko. Ze Wschodu i dalekiego Zachodu
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
