Ogień w walce ze zgnilcem

tekst: Jerzy Król

Pszczelarstwo, Rok LXIII, nr 11, listopad 2012 — Jerzy Król

Jerzy Król

strona 24

Jestem Mistrzem Pszczelarzem i Rzeczoznawcą Chorób i Zatruć Pszczół. W 1959 roku ukończyłem w Warszawie roczny pszczelarski kurs, w czasie którego na wykładach mówiło się bardzo dużo na temat chorób pszczół (oprócz warrozy). Zalecano wówczas, aby nie zimować pszczół po raz drugi na tych samych plastrach, głównie w trosce o zabezpieczenie pszczół przed groźną chorobą nosemozą wyniszczającą całe pasieki w okresie wiosennym.

Autor przy ulikach weselnych w Celle w Niemczech
Autor przy ulikach weselnych w Celle w Niemczech
W jednej z pasiek J. Gutha i P. Jungelsa z Luksemburga
W jednej z pasiek J. Gutha i P. Jungelsa z Luksemburga

Po raz pierwszy ze zgnilcem złośliwym (amerykańskim) spotkałem się w mojej pasiece w 1962 roku. Dotknął on 12 rodzin pszczelich. Po podniesieniu daszka ula poczułem zapach kleju stolarskiego. Zaniepokojony szybko skontrolowałem podejrzane rodziny pszczele. W trzech rodzinach wykryłem chory czerw. Wycięty chory czerw natychmiast wysłałem do zbadania do Pracowni Chorób Pszczół w Warszawie przy ul. Lechickiej. Odpowiedź przyszła szybko. Zalecono mi strząsnąć pszczoły do transportówki i odstawić do chłodnej piwnicy na 48 godzin. Następnie wycofać z uli plastry z chorym czerwiem. Wyszorować wnętrze ula 5% roztworem sody kaustycznej żrącej, potem spłukać wnętrze ula wodą z dodatkiem octu. Ziemię przed wylotkiem ula posypać wapnem hydratyzowanym i przekopać. W tak odkażone ule ponownie obsadzić pszczoły na nowe ramki z węzą. Podkarmić pszczoły syropem 1:1 (1 l wody + 1 kg cukru) z dodatkiem polisulfamidu (1 łyżka od zupy na 1 l syropu) przez pięć dni. Jeśli jest miód, w żadnym wypadku niewolno go sprzedawać. Plastry przetopić i odstawić wosk do spółdzielni z zaznaczeniem, że pochodzi on od pszczół chorych na zgnilec. Tyle zaleceń otrzymałem wtedy z pracowni chorób pszczół. Nie było problemu z nabyciem sody kaustycznej żrącej, woda była ogólnie dostępna, węza – za oddany wosk, a ocet był wtedy w nadmiarze. Nowe ramki robiłem sam. Cukier można było kupić, ale polisulfamid był na receptę, bez której w aptece z lekami dla zwierząt nie można było go kupić. Udałem się więc do znajomego weterynarza z prośbą o wydanie mi recepty. Prośbą moją zaskoczyłem lekarza, który powiedział mi wtedy: „My weterynarze lek ten stosujemy w zastrzykach i w ogóle pojęcia nie mam, że można stosować go u pszczół. W czasie moich studiów może ze dwa wykłady mieliśmy na temat pszczół, a moją specjalnością są pieski, kotki, krowy, konie i świnie”. Za receptę zapłaciłem i przystąpiłem do leczenia pszczół. Od tamtej pory w mojej wędrownej pasiece nie zauważyłem zgnilca złośliwego.

W „Pszczelarstwie” 3/2012 ukazał się artykuł Pana Jacka Jaronia na temat zgnilca złośliwego w obrębie Limanowej. Artykuł przeczytałem ze zgrozą, jak można bezkarnie zabijać pszczoły. Należę do pokolenia, które przeżyło drugą wojnę światową. Na skutek niedożywienia i głodu stykałem się z ludźmi chorymi na gruźlicę i prątkującymi. Nie spotkałem się z faktem, aby tych ludzi zabijano, a ich domy palono, chociaż stanowili źródło zakażeń.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy