Miód spadziowy

tekst: Jan Curyło

Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 7, lipiec 1957 — JAN CURYŁO

JAN CURYŁO Zakład Pszczelnictwa IS

strona 201

Miód pszczeli jest mieszaniną kilkudziesięciu różnych związków chemicznych, których wzajemny stosunek zależy od wielu czynników, takich jak: rodzaj surowca użytego przez pszczoły do jego wytworzenia, pora jego zbioru, stan pogody w czasie zbioru i dojrzewania, rasa pszczół, sposób odbierania miodu z ula, sposób przechowywania go itp.

Najważniejszym z czynników warunkujących jakość miodu jest surowiec; nektar lub spadź i zależnie od niego można podzielić miody na nektarowe i spadziowe. Trzeba jednak zaznaczyć, że około 50% miodów polskich, to miody mieszane, nektarowe z większą lub mniejszą domieszką spadzi.

Miody spadziowe występują masowo tylko w niektórych rejonach Polski; można je spotkać w Kieleckiem, w Zamojszczyźnie, na Podkarpaciu.

Powszechnie wiadomo, że na miodzie spadziowym nie można zimować pszczół, gdyż powoduje on biegunkę i duże straty dochodzące do 50% zazimowanych rojów. W Polsce najczęściej zimowanie przeprowadza się na cukrze, więc sprawa ta nie ma tak poważnego znaczenia, jak np. w Związku Radzieckim, gdzie pszczoły przeważnie zimuje się na miodzie i stąd częste straty rojów od spadzi. Ale i u nas straty niektórych rodzin w okresie zimowania, zwłaszcza w pasiekach umiejscowionych w pobliżu lasu, są powodowane pozostawianiem pszczołom miodu spadziowego na zimę.

Według autorów radzieckich, którzy kwestii spadziowej poświęcili wiele badań, szkodliwość miodu spadziowego jest zależna od rodzaju spadzi, z której on powstał. Pod tym względem najbardziej szkodliwy jest miód ze spadzi dębowej.

Nowsze obserwacje wykazały, że miód spadziowy jest szkodliwy dla pszczół nie tylko w zimie, ale jest przyczyną bardzo dużych strat również i w czasie letniego rozwoju rodziny pszczelej. Spożywanie jego powoduje istotne zmiany w jelicie środkowym pszczoły oraz działa paraliżująco na mięśnie i układ nerwowy.

strona 202

Zaobserwowano jednak, że w pasiekach leśnych pszczoły stale korzystające ze spadzi spożywają bez szkody dla swego rozwoju większe dawki miodu spadziowego, co by wskazywało na możliwość przystosowania się organizmu pszczoły do tego rodzaju pokarmu.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy