Nie głodzić pszczół
tekst: Józef Meciszewski
Pszczelarstwo, Rok X, nr 2, luty 1959 — JÓZEF MECISZEWSKI
JÓZEF MECISZEWSKI
strona 38
Każdy „pamięta“ o pszczołach, gdy nadejdzie pora miodobrania i zawsze „znajdzie czas“, by wybrać z ula miód, często z naruszeniem zapasów niezbędnych pszczołom na bieżące potrzeby lub przetrwanie do następnych zbiorów. Ale, gdy już nie liczy się na to, że można pszczołom coś jeszcze wziąć, a odwrotnie — wypada im uzupełnić zapasy pokarmu na nadchodzącą zimę, często zachodzi objaw bardzo charakterystyczny: zapomina się w ogóle o tych pracowitych stworzeniach lub nie ma na to wolnej chwili, by kupić cukru, zrobić syrop i dokarmić je w odpowiednim czasie.
Na skutek niedostatecznego zaopatrzenia pszczół w zapasy miodu lub cukru na zimę marnuje się rok rocznie bardzo dużo rojów. Straty wyrównują roje naturalne lub sztuczne w roku następnym, ale to nie wyrówna strat w zbiorach, jakie mogłyby dać przezimowane pszczoły. Roje naturalne lub sztuczne najczęściej w pierwszym roku nic jeszcze nie dadzą.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
