Nie głodzić pszczół

tekst: Józef Meciszewski

Pszczelarstwo, Rok X, nr 2, luty 1959 — JÓZEF MECISZEWSKI

JÓZEF MECISZEWSKI

strona 38

Każdy „pamięta“ o pszczołach, gdy nadejdzie pora miodobrania i zawsze „znajdzie czas“, by wybrać z ula miód, często z naruszeniem zapasów niezbędnych pszczołom na bieżące potrzeby lub przetrwanie do następnych zbiorów. Ale, gdy już nie liczy się na to, że można pszczołom coś jeszcze wziąć, a odwrotnie — wypada im uzupełnić zapasy pokarmu na nadchodzącą zimę, często zachodzi objaw bardzo charakterystyczny: zapomina się w ogóle o tych pracowitych stworzeniach lub nie ma na to wolnej chwili, by kupić cukru, zrobić syrop i dokarmić je w odpowiednim czasie.

Na skutek niedostatecznego zaopatrzenia pszczół w zapasy miodu lub cukru na zimę marnuje się rok rocznie bardzo dużo rojów. Straty wyrównują roje naturalne lub sztuczne w roku następnym, ale to nie wyrówna strat w zbiorach, jakie mogłyby dać przezimowane pszczoły. Roje naturalne lub sztuczne najczęściej w pierwszym roku nic jeszcze nie dadzą.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy