Licho nie śpi
tekst: Adolf Łukaszewicz
Pszczelarstwo, Rok XX, nr 5, maj 1969 — A. Łukaszewicz
A. Łukaszewicz
strona 16
Chociaż w mojej rodzinie pszczołami zajmował się nie tylko dziadek, ale i pradziadek, to osobiście — przyznaję się szczerze — w obrębie większej pasieki czuję się niby pogromca lwów w klatce cyrkowej.
Powiedzmy sobie otwarcie: Hodowla, czy jak to się dzisiaj mówi — chów pszczół — to nie chów kur czy królików. Pszczoły, choćby były najłagodniejsze, stanowią zawsze pewne niebezpieczeństwo dla otoczenia. Oczywiście dużo zależy od tzw. okoliczności towarzyszących, jednakże licho nie śpi, a jak wiadomo — wypadki chodzą po ludziach.
Gdy tylko rozpocznie się sezon, a pszczoły zaczną wylatywać i w miarę upływu czasu coraz częściej manifestować swoją obecność, w prasie codziennej znajdziemy o nich notatki. My pszczelarze, kiedy przeczytamy w którejś gazecie, że w samym środku Sztokholmu duży rój pszczół „wprowadził się“ do budki telefonicznej i narobił tam wiele popłochu, albo że w USA rój zawładnął helikopterem i żadną siłą nie dał się stamtąd wypędzić, uśmiechamy się pobłażliwie. Jeszcze większą frajdą są dla nas wiadomości tego rodzaju: „Bardzo niewyraźną minę musieli mieć celnicy pewnego urzędu gdy któregoś dnia nadeszła duża skrzynia z tabliczką ostrzegawczą: uwaga! żywe pszczoły“.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
