Jak zakładano ongiś gospodarstwa pasieczne
tekst: Franciszek Osiak
Pszczelarstwo, Rok XI, nr 11, listopad 1960 — Mgr Franciszek Osiak
Mgr Franciszek Osiak
strona 340
Wiadomo, że bartnicy i pasiecznicy w dawnej Polsce pomimo ówczesnego niskiego poziomu wiedzy o pszczołach umieli osiągnąć z nich stosunkowo duże korzyści. Byłyby one bez porównania większe, gdyby nie ciężary nakładane na hodowców przez ówczesną warstwę rządzącą.
Nie od rzeczy więc będzie przypomnieć, jak to przodkowie nasi obchodzili się z pszczołami i jakie stosowali metody, żeby praca ich nie szła na marne. Pamiętać trzeba, że pszczelarstwo na naszych ziemiach istniało od wielu wieków. Z czasem wykształciły się więc pewne prawidła postępowania oparte na doświadczeniu licznych pokoleń. Niektóre z tych prawideł wytrzymały próbę czasu i przetrwały do dni obecnych, inne, które okazały się nie racjonalne, znamy tylko z przekazów źródłowych.
Już zapoczątkowanie gospodarstwa bartniczego nasuwało pewne trudności. Bartnik lub też kandydat na bartnika, pragnący założyć lub rozwinąć swój warsztat pracy, musiał najpierw zwrócić uwagę na teren, w którym jego barcie miały być zlokalizowane. Każdy z nich w miarę możności wybierał do tych celów las o bogatym podszyciu roślin nisko rosnących, z których wiele dostarcza pszczołom bądź pyłku, bądź też nektaru. Nie mógł to więc być bór na wydmach piaskowych. Wiedziano, że drzewa w lesie powinny być na tyle wyrośnięte, a więc wysokie i odpowiednio grube, aby zapewniały pszczołom dobrą osłonę od wiatrów i aby dziuple bartne można w nich było swobodnie żłobić. Pszczoły najchętniej lokowano w sosnach, rzadziej w dębach, uważając iż „miód w nich skwaśnieć może“. Drzewo przeznaczone na barć nie powinno być wewnątrz zbutwiałe. Otwór barci nie mógł się mieścić niżej jak 6 łokci nad ziemią i zawsze na stronie oświetlonej promieniami słonecznymi, najczęściej „między wschodem słońca a południem“. Barcie żłobiono zwykle jesienią, we wrześniu i październiku, a także (co miało miejsce częściej) w lutym i marcu. Po zakończeniu pracy pozostawiano je otwarte aż do maja. Wtedy dopiero — jak pisze K. Kluk „zamyka się i obwiązuje wokoło drzewa zielonymi gałęziami, wylot tylko zostawiwszy“.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
