Jak dawniej przewożono i osadzano pszczoły w ulach
tekst: Franciszek Osiak
Pszczelarstwo, Rok XII, nr 10, październik 1961 — Mgr Franciszek Osiak
Mgr Franciszek Osiak
strona 303
Na obszarach o zdecydowanej przewadze bartnictwa las, pomimo rozlicznych przeszkód, jakich nie szczędzono hodowcom, zwłaszcza początkującym, stanowił przez całe wieki naturalny rezerwuar pszczół dla początkujących pasiek przydomowych. Takim zaś rezerwuarem dla terenów południowo-wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, odznaczających się dobrze rozwiniętą hodowlą w ulach, były duże i liczne pasieki.
Interesującą wydaje się rzeczą poznanie sposobów i metod stosowanych ongiś przez pszczelarzy przy wyszukiwaniu rojów dzikich, przewożeniu ich i osadzaniu w ulach. Warto również przypomnieć, na co zwracano uwagę przy kupnie pszczół w tym wypadku, gdy początkujący pszczelarz nie pochodzący z rodziny bartniczej zaopatrywał się w roje nie w lesie, a od zaawansowanych już pasieczników. Z zachowanych źródeł wiadomo, że handel nimi, zwłaszsza w drugiej połowie XVIII wieku był zjawiskiem już dość powszechnym. I w tym wypadku, podobnie jak w innych dotyczących pomieszczeń pszczelich i zagadnień związanych z właściwą gospodarką pasieczną, wiele cennych informacji dostarczają nam zabytki dawnej literatury pszczelarskiej i rolniczej.
Najprostszym i prawdopodobnie najdawniejszym sposobem wywiezienia pszczół z lasu, było odcięcie z drzewa bartnego części pnia z dzienią zamieszkałą przez rój pszczeli. Wystarczyło wówczas po jego uspokojeniu się zatkać siatką lub mchem wyloty zwracając uwagę na dostęp do pszczół powietrza, ostrożnie przewieźć kłodę do obejścia pszczelarza i ustawić ją w przewidzianym zawczasu miejscu. Pomijam kwestię, czy dokonano tego na drodze legalnej, tj. za wiedzą i zgodą władz bractwa bartnego lub właściciela względnie dzierżawcy boru, czy też bez ich pozwolenia.
Innym sposobem zaopatrywania się w pszczoły było schwytanie roju w momencie, gdy nie zdążył on jeszcze
strona 304
osiąść w którejś z przygotowanych przez bartników barci. Czynności z tym związane, łącznie z osadzeniem pszczół w ulu, musiały być najczęściej dokonywane bądź przez bartnika samodzielnego, bądź przez pracownika zatrudnionego na stałe, lub dorywczo w bardziej rozwiniętym gospodarstwie. Oni to właśnie, za odpowiednim wynagrodzeniem podejmowali się dostarczania pszczół do pasiek, często bez wiedzy swoich pracodawców.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
