Skuteczność podkarmiania wiosennego
tekst: Teodor Kołodziejczyk
Pszczelarstwo, Rok VII, nr 11, listopad 1956 — TEODOR KOŁODZIEJCZYK
TEODOR KOŁODZIEJCZYK
strona 26
Coraz częściej słyszy się narzekania pszczelarzy na złe zbiory miodu, na małą dochodowość pasieki. Szczególnie w okolicach, gdzie przeważnie sieje się zboża i okopowe, i przy większych miastach, gdzie duże tereny zajęte są przez warzywa, trzeba przyznać — małe są możliwości dla pszczół. Szczególnie druga połowa lata jest krytyczna, kiedy od przekwitnięcia niewielkich ilości lip nie ma już do końca lata żadnego pożytku. Rodziny słabną, słabe też rozpoczynają przyszły sezon nie mogąc wykorzystać wczesnych pożytków z sadów, akacji czy rzepaków. I tak w koło.
Jeśli w tego rodzaju okolicach są pożytki wczesne, pszczelarz powinien liczyć przede wszystkim na nie i odpowiednio przystosować gospodarkę pasieczną. Przy dobrych chęciach i pewnym wysiłku można doprowadzić pasiekę wcześnie do siły tak, by hodowla pszczół była opłacalna bez względu na późniejsze zbiory. Pożytki wczesne nie są w pełni wykorzystywane przez słabe rodziny. Najlepszym rozwiązaniem byłaby tu gospodarka dwurojowa, ale jakoś nasi pszczelarze mało ją stosują — nie mogą się zdecydować na „zmniejszenie“ swej pasieki o połowę.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
