Flora miododajna
tekst: Grzegorz Siudecki
Pszczelarstwo, Rok I, nr 2, marzec–kwiecień 1950 — GRZEGORZ SIUDECKI
GRZEGORZ SIUDECKI
strona 3
OD REDAKCJI:
Artykuł niniejszy jest próbą oszacowania rozmiarów pszczelej bazy pokarmowej w Polsce oraz zapotrzebowania naszego rolnictwa i ogrodnictwa w zakresie pracy pszczół - zapylaczek.
Pominięto tu lub za słabo uwypuklono następujące fakty: baza entomofilna nie może być w pełni wykorzystana ze względu na rozkład pożytku w czasie, jak również na rozmieszczenie roślin miododajnych w terenie, — nawet przy zastosowaniu w maksymalnych — praktycznie możliwych rozmiarach przewożenia pszczół na pożytek. Poza tym nie uwzględniono także faktu, że część miodu musi być przeznaczona na cele konsumcyjne — w związku z czym szacowana liczba roi, które rośliny miododajne w Polsce mogłyby wyżywić, jest za wysoka. Wreszcie rozmiary niektórych pożytków( przyjęte przez autora — wydają się zbyt wysokie.
Nie mniej jednak artykuł ten daje ciekawy obraz omawianych zagadnień.
- * *
Miód pszczeli kwiatowy jest pochodzenia roślinnego, w przeciwieństwie do miodu spadziowego, który jest pochodzenia zwierzęcego. Rośliny nektarodajne, zwane są miododajnymi dlatego właśnie, że pszczoły z wydzielonego przez nie nektaru tworzą miód kwiatowy. Nektar jest to płyn słodki o różnej u różnych roślin koncentracji cukru, (przec. 20%), sączący się w okresie kwitnięcia roślin z gruczołów kwiatu, zw. nektarnikami. Nektar oraz barwa i zapach kwiatu stanowią przynętę dla owadów. Nektar nazywamy także sączem (od słowa sączyć).
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
