Doświadczenia z tłoczeniem suszu pszczelego na prasie hydraulicznej podstawą do jego klasyfikacji
tekst: Jan Curyło
Pszczelarstwo, Rok XIX, nr 11, listopad 1968 — Dr Jan Curyło
Dr Jan Curyło
strona 5
Zakład Chemii i Technologii Produktów Pszczelich Oddziału Pszczelnictwa IS w Puławach
Szybkie tempo rozwoju wszystkich dziedzin gospodarki narodo[?] między innymi i pszczelarstwa, [?]aga specjalizacji i podziału pracy. Dzięki podziałowi pracy pszczelarz ma możność nabycia różnorakiego sprzętu pasiecznego i węzy — wytworów placówek gospodarczych wyspecjalizowanych w tej produkcji. Miód i wosk z topiarek słonecznych są dla pszczelarza końcowymi produktami, gotowymi do zbycia z jego pasieki. Natomiast susz pszczeli ciągle jeszcze jest traktowany przez pszczelarzy jako produkt pośredni i przerabiany przez nich we własnym zakresie w różnego rodzaju prasach, często prymitywnych i mało wydajnych. W zboinach pozostaje duża (zależna od użytej prasy i sposobu tłoczenia) ilość wosku, który się często marnuje. W tabeli 1 przedstawiono szereg liczb uzasadniających to twierdzenie, uzyskanych w pracach zakładu.
Wprawdzie wosk ze zboin jest gatunkowo gorszy od wosku z suszu, ale uzyskany, może w przemyśle z powodzeniem zastąpić wosk pszczeli I klasy, który jest potrzebny przede wszystkim do produkcji węzy. Niedobór tego wosku, jaki wystąpił w tym roku, zmusza pszczelarskie placówki gospodarcze do zabiegów o jego import za cenne dewizy.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
