Aby prowent Króla IMci nie ginął (część II)

tekst: Romuald Żukowski

Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 12, grudzień 1962 — Romuald Żukowski

Romuald Żukowski

strona 361

Bartnicy za prawo dziania barci w puszczy właściciela płacili daninę w miodzie lub pieniądzach zwaną prowentem, kiścią, nastawą lub nadstawą. Wysokość prowentu była niejednakowa w różnych okolicach. Bartnicy osiadli pod zamkiem szczycieńskim według przywileju z 1361 r. oddawali Zakonowi Krzyżackiemu jako prowent połowę miodu i wosku oraz płacili 1 szeląga od pnia, drugą zaś połowę musieli Zakonowi sprzedać. Bartnicy piscy (1455 r.) dawali rocznie prowentu 3 rączki miodu lub pół grzywny, a resztę sprzedawali Zakonowi biorąc za beczkę miodu 2,5 grzywny, a za rączkę 4 skojce. Na Litwie oddawano połowę lub więcej miodu, a w Surażu na Podlasiu czwartą część. W dobrach P. K. Brzostowskiego właściciele pszczół musieli oddawać do dworu połowę miodu. Stosunkowo niewielki był prowent na Kurpiach. Bartnicy tamtejsi winni byli z każdego boru bartnego, tj. około 60 barci, oddać prowent wielkości rączki miodu (około 10½ garnca) czyli około 1 kg miodu z barci.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy