Zwiększajmy pożytki pszczele w swojej okolicy
tekst: Jan Wróbel
Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 4, kwiecień 1962 — Jan Wróbel
strona 103
Pszczołami zajmuję się od 15 lat. Nigdy jeszcze nie narzekałem na słabe pożytki, jak to można wyczytać w 12 numerze „Pszczelarstwa” z ub. r. W artykułach tych przebija nuta rozpaczy. Dlaczego tak się dzieje? Bo istniejące pożytki kurczą się, a pszczelarze nie starają się ich powiększyć. Cieszę się i raduję, gdy widzę jak moje 15—20 letnie lipy i akacje, a także śnieguliczka, maliny, facelia, nostrzyk i inne rośliny nektarują od wczesnej wiosny do późnej jesieni. Przez te 15 lat hodowli nie miałem jeszcze roku fatalnego. Ci biadolą, którzy patrzą tylko na lipy i akacje. A przecież mamy dużo roślin miododajnych, które w różnych miesiącach zasilają pasieki w nektar, tylko jeśli ich brak — należy je w okolicy rozpowszechnić. Mogę rzec śmiało, że kto sadzi i sieje, ten zbiera plon. Jeśli pszczelarz, a nawet i nie pszczelarz, nie zasadził ani jednego drzewa w swym życiu — zmarnował je.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
