[bez tytułu w druku: odpowiedź St. Kirkora na list W. Ostrowskiego]
tekst: Stanisław Kirkor
Pszczelarstwo, Rok VII, nr 9, wrzesień 1956 — St. Kirkor
St. Kirkor
strona 15
Obserwacja ob. Ostrowskiego, dotycząca tego; że zgnilec nie wystąpił w rodzinach ze starymi pszczołami, a tylko tam, gdzie pozostały młode pszczoły i czerw, (tj. w pniu macierzaku) tłumaczy się łatwo tym, iż sulfathiasol nie działa na zarodniki zarazków zgnilca, a tylko na formy wegetatywne. W macierzakach pozostały zakażone zarodnikami plastry oraz ścianki ula, stąd łatwy był nawrót choroby. Roje składały się z pszczół, które w nieznacznym tylko stopniu zakażone były zarodnikami, poza tym w wolach swych wyniosły miód z dodatkiem sulfathiasolu, a więc pierwsze pokolenie czerwiu najbardziej narażone na zakażenie zostało od razu zabezpieczone przed wystąpieniem choroby przez podawanie w pierwszych dniach miodu z sulfathiasolem. Jeżeli chodzi o niewystąpienie zarazy w rodzinach, które zrabowały miód z pni zakażonych, to zakażenie w tych wypadkach następuje często, ale nie zawsze. Następnie objawy zakażenia, tj. zachorowanie czerwiu, występują często ze znaćznym opóźnieniem, gdyż do wystąpienia choroby niezbędna jest nie tylko obecność zarazka, ale i działanie całego zespołu czynników drugorzędnych jak np. słabszy dogląd, głodowanie rodziny pszczelej, zmniejszenie się odporności czerwiu, niesprzyjające warunki atmosferyczne itp.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
