[bez tytułu w druku: odpowiedź St. Kirkora na list W. Ostrowskiego]

tekst: Stanisław Kirkor

Pszczelarstwo, Rok VII, nr 9, wrzesień 1956 — St. Kirkor

St. Kirkor

strona 15

Obserwacja ob. Ostrowskiego, dotycząca tego; że zgnilec nie wystąpił w rodzinach ze starymi pszczołami, a tylko tam, gdzie pozostały młode pszczoły i czerw, (tj. w pniu macierzaku) tłumaczy się łatwo tym, iż sulfathiasol nie działa na zarodniki zarazków zgnilca, a tylko na formy wegetatywne. W macierzakach pozostały zakażone zarodnikami plastry oraz ścianki ula, stąd łatwy był nawrót choroby. Roje składały się z pszczół, które w nieznacznym tylko stopniu zakażone były zarodnikami, poza tym w wolach swych wyniosły miód z dodatkiem sulfathiasolu, a więc pierwsze pokolenie czerwiu najbardziej narażone na zakażenie zostało od razu zabezpieczone przed wystąpieniem choroby przez podawanie w pierwszych dniach miodu z sulfathiasolem. Jeżeli chodzi o niewystąpienie zarazy w rodzinach, które zrabowały miód z pni zakażonych, to zakażenie w tych wypadkach następuje często, ale nie zawsze. Następnie objawy zakażenia, tj. zachorowanie czerwiu, występują często ze znaćznym opóźnieniem, gdyż do wystąpienia choroby niezbędna jest nie tylko obecność zarazka, ale i działanie całego zespołu czynników drugorzędnych jak np. słabszy dogląd, głodowanie rodziny pszczelej, zmniejszenie się odporności czerwiu, niesprzyjające warunki atmosferyczne itp.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy