Zwalczanie motylicy
tekst: Jakub Giewartowski
Pszczelarstwo, Rok III, nr 12, grudzień 1952 — JAKUB GIEWARTOWSKI

JAKUB GIEWARTOWSKI
strona 8
Najcenniejszym skarbem pszczelarza jest zapas suszu w ramkach; często wielkość jego decyduje o zbiorze miodu. Pszczelarze powinni też dbać o jego dobre przechowanie. Niestety woszczyna ma groźnego szkodnika, jakim jest motylica. Pszczelarz, który nie przejrzy w porę plastrów i nie zwalcza stale motylicy, może ponieść nieobliczalne straty.
Dla skutecznej walki z tym groźnym szkodnikiem konieczne jest poznać bliżej jego życie i rozwój. W Polsce występują dwa rodzaje owadów, które pszczelarze obejmują jedną nazwą motylicy: motylica zwykła i motylica mała. Gąsienice obu tych rodzajów żywią się woszczyną zwłaszcza taką, w której hodowany był już czerw, gdyż prócz wosku znajdują tu pewne substancje białkowe — niezbędne uzupełnienie ich pokarmu. Na czystym wosku motylica nie rozwija się. Motylica zwykła — nazwa właściwa mól barciak (Galleria melonella) jest to ćma o skrzydłach barwy szarej — pierwsza para nakrapiana, druga — nieco jaśniejsza. Długość ciała owada — około 20 mm. Motylica mała (Achroea grizella) ma ciało długości około 12 mm, skrzydła barwy srebrzystoszarej.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
