Nasze dawne kłody
tekst: Walenty Zamarski
Pszczelarstwo, Rok XI, nr 1, styczeń 1960 — Walenty Zamarski
Walenty Zamarski
strona 21
Powracając raz jeszcze do pasieki starego Jureczka, którą z grubsza już opisałem w numerze 3/59 „Pszczelarstwa“, chcę wykazać jej dobre i złe strony. Zastrzegam się przy tym energicznie i odżegnuję od ewentualnego zarzutu, jakobym chciał propagować i zachwalać kłody w miejsce naszych obecnie używanych uli. Chcę sprawiedliwie powiedzieć, co w kłodzie było dobre, a co złe.
Kłoda był to urżnięty z wypróchniałego pnia okrągły kloc, długi około 1,80 m. Lasów dawniej było dużo. Las rósł jak sam chciał. Niejednokrotnie drzewo nie ścięte w odpowiednim czasie albo rażone piorunem stało wypróchniałe prawie na całej długości. Takie drzewo porżnięte na kloce dało kilka kłód do pasieki. Wypróchniałego drzewa nikt nie kupił, nawet na opał; leżało w lesie aż zgniło. Pszczelarz mógł takie drzewo zabrać całkiem darmo.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
