ZIMOWLA PSZCZÓŁ
tekst: Michał Gromisz, Józef Szymankiewicz
Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 12, grudzień 1963 — M. Gromisz, J. Szymankiewicz
M. Gromisz, J. Szymankiewicz
strona 301
W pogadankach jesiennych poświęciliśmy dużo uwagi układaniu gniazd na zimę i dopasowywaniu ich pojemności do siły rojów. Podkreślaliśmy, że zarówno w gniazdach zbyt obszernych jak i za ciasnych pszczoły zimują źle. Przyczyną tego jest przede wszystkim niekorzystne układanie się stosunków wilgotnościowych w ulu. W okresie zimy woda dla pszczół jest niezbędna — do rozrzedzania spożywanego pokarmu, do przyrządzania pokarmu dla czerwiu — ale nadmiar jej jest niepożądany; następuje zbytnie rozrzedzenie i psucie się zapasów, pleśnienie plastrów, gnicie trupów na dnie ula.
Źródłem wody w ulu jest miód. Pszczoły zjadając go wydzielają w postaci pary zawartą w nim wodę (około 20%), jak i wodę powstałą przy spalaniu w organizmie cukrów miodowych; 10 kg miodu spożytego zimą daje około 6 litrów wody. Woda ta częściowo osadza się w zimniejszych partiach ula na ściankach, dnie i plastrach w postaci rosy. W zbyt przestrzennym gnieździe, w którym pszczoły nie zajmują wszystkich uliczek, jest zimno i wody osadza się dużo; staje się za wilgotno. Takie zimowanie pszczół można określić jako zimno-wilgotne.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
