Zimowla na toczku czy w stebniku?
tekst: Wojciech Jurasz
Pszczelarstwo, Rok IX, nr 11, listopad 1958 — W. Jurasz
strona 328
Zagadnienie pomyślnej zimowli pszczół ma ogromne znaczenie dla pszczelnictwa tych wszystkich krajów, gdzie zimy są mniej lub więcej mroźne i długotrwałe. Ochrona zaś pszczół przed wpływem silnego spadku temperatury, a także jej wahań, polega przede wszystkim bądź na trzymaniu ich w ulach w ten czy inny sposób ocieplonych, na wolnym powietrzu, bądź na przenoszeniu pni pszczelich na zimę do specjalnych pomieszczeń, gdzie ciepłota nie spada zazwyczaj poniżej zera.
Trzymanie pszczół w stebniku w większym oczywiście stopniu chroni je przed wpływem surowych zim, jednakże wybór tego czy innego sposobu zimowli nie jest tak ściśle uzależniony od warunków klimatycznych danego kraju, jakby się to na pozór zdawało. Tak na przykład w Kanadzie, gdzie zimy są surowe i trwają bardzo długo, pszczoły są zimowane przeważnie na wolnym powietrzu. Podobnie przedstawia się też sytuacja w Finlandii i Norwegii. W Związku Radzieckim natomiast olbrzymia większość pasiek przenoszona jest do stebników, które nawet niekiedy bywają opalane. Wydaje się, że pewną rolę musi tu odgrywać tradycja, nawyk do stosowania pewnej metody utrzymania pszczół, uznanej z dawna za najlepszą. Podobnie zresztą przedstawia się sprawa z trzymaniem pszczół w pawilonach: w niektórych krajach pszczelarze nie uznają gospodarki toczkowej, mimo jej oczywistych zalet.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
