Zimowanie pszczół na miodzie spadziowym

tekst: Mieczysław Lipiński

Pszczelarstwo, Rok II, nr 5, wrzesień–październik 1951 — Mgr inż. MIECZYSŁAW LIPIŃSKI

Mgr inż. MIECZYSŁAW LIPIŃSKI

strona 6

Szkodliwość miodu spadziowego. Pozostawienie pszczołom na zimę miodu spadziowego lub jego mieszaniny z miodem kwiatowym, jest często przyczyną złego przebiegu zimowli i zaperzenia. W ostatnich latach, na skutek trudności z przydzielaniem cukru pasiekom, większość pszczelarzy w okolicach spadziowych musiała pozostawić pszczołom na zimę nieodpowiedni miód spadziowy, ryzykując, że wiele pni w czasie zimy zginie. Istotnie, w roku ubiegłym bywały wypadki w powiecie Limanowa i w innych sąsiednich powiatach górskich, że w pasiekach zazimowanych na spadzi ocalała tylko 1/6 pni. Dotkliwe straty ponieśli również pasiecznicy na Dolnym Śląsku, którzy w swej praktyce zetknęli się tu po raz pierwszy ze spadzią. Do takiego klęskowego wyniszczenia pasiek nie należy dopuszczać i trzeba szukać sposobów zaradzenia złu.

Składniki miodu spadziowego szkodliwe dla pszczół. Skład chemiczny miodu spadziowego różni się nieraz znacznie od składu miodu kwiatowego. Niektóre składniki, jak np. sole mineralne i dekstryny są w obu miodach, ale w spadziowym występują w większych ilościach, zaś trójwartościowy cukier zwany melezitozą spotyka się tylko w miodach spadziowych. Sądzono więc początkowo, że to właśnie melezitoza jest tym składnikiem najbardziej szkodliwym, bo pszczoły nie mają jakoby w swym przewodzie pokarmowym odpowiedniego fermentu, który umożliwiałby jej trawienie. Są jednak miody spadziowe, które nie zawierają wcale melezitozy, a mimo to, są szkodliwe w czasie zimowli, zatem

strona 7

odpowiedzialność za to muszą ponosić jakieś inne składniki. Ponadto niektórzy badacze utrzymują, że melezitoza należy do cukrów trawionych przez pszczoły.

Miody spadziowe zawierają znacznie więcej polisacharydów (dekstryny) i białka. Z pomocą reakcji spirytusowej można je wytrącić z miodu w formie osadu. Badacz radziecki W. A. Tiemnow wydzielił z tego osadu część powstałą z polisacharydów (rozpuszczalnych w wodzie) i część powstałą z białka (nierozpuszczalnego w wodzie), a następnie zmieszał je z miodem kwiatowym i podawał pszczołom. Na czystym modzie kwiatowym, pszczoły żyły 408,6 godzin (100%), na takim samym miodzie z dodatkiem polisacharydów, pochodzących z miodu spadziowego żyły 344,2 godzin (84,5%), a po dodaniu do miodu kwiatowego białkowych części osadu żyły 460,5 godzin (113,0%). Z danych tych można wysnuć wniosek, że zasadnicze szkodliwe składniki spadzi nie znajdowały się w osadzie i należy ich szukać gdzie indziej.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy