Dobre poidło

tekst: Wojciech Bojarczuk

Pszczelarstwo, Rok II, nr 5, wrzesień–październik 1951 — WOJCIECH BOJARCZUK

WOJCIECH BOJARCZUK

strona 12

Odkąd starodawne bartnictwo zaczęło wkraczać na tory racjonalnego pszczelnictwa, myślano o dostarczaniu pszczołom wody. Sprawa ta poszła dwutorowo. Jedni uważają, że najlepiej dawać wodę od razu bezpośrednio do ula. Wymyślono mnóstwo sposobów podawania wody do ula. Większość jednak uważa, że jest to za trudne, dostępne tylko dla amatorów, a dla rzeszy pszczelarzy wystarczy zupełnie urządzenie dobrego poidła w pasiece.

W mojej pracy będę omawiał tylko ten drugi sposób, jako jedynie możliwy do stosowania przez szerokie masy pszczelarzy. Ogólne cechy dobrego poidła są powszechnie znane. Poidło powinno być niezbyt daleko od uli. Stanowisko ma być zaciszne, słoneczne. Ogólnie przyjęty i szeroko rozpowszechniony jest typ poidła opisywanego w każdym podręczniku pszczelarskim, a ostatnio podany w „Pszczelarstwie“ (rok 1951. Nr 2, str. 40).

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy