Dystrybucja cukru oraz zimowanie pasiek na ograniczonych zapasach

tekst: Jerzy Bobrzecki

Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 2, luty 1981 — Doc. dr hab. Jerzy Bobrzecki

Doc. dr hab. Jerzy Bobrzecki

strona 14

Zakład Pszczelnictwa AR-T w Olsztynie

Cukier stał się w chowie pszczół najważniejszym czynnikiem. Gwałtowne zmniejszanie się pożytków pszczelich, wytruwanie pszczół pestycydami, a w konsekwencji nasilone występowanie takich chorób jak nosemoza, grzybica wapienna i ostatnio waroza, znacznie ograniczyły możliwości produkcji miodu. Według raportów zamieszczonych w „Bee World” średnia produkcja miodu w Polsce wynosiła w 1966—1977 ok. 9 kg z rodziny pszczelej, a w ostatnich latach obniżyła się. Pszczelarstwo w naszym kraju może więc jedynie egzystować dzięki odbieraniu z rodzin całego zapasu zgromadzonego miodu i podaniu w zamian na zimę minimum około 12 kg cukru. Jedynie dzięki tej wymianie oraz dużej różnicy cen między miodem a cukrem pszczelarzom udaje się przeważnie uzyskać dodatni bilans w pasiece.

Od wielu lat narastały kłopoty z otrzymaniem w odpowiednim czasie potrzebnych ilości cukru do dokarmiania pszczół. Według zasad racjonalnej gospodarki pasiecznej, cukier powinien znaleźć się w pasiekach w połowie lipca. W ostatnich kilku latach w wielu województwach, i to tylko dzięki ogromnemu wysiłkowi działaczy PZP, cukier docierał do pasiek dopiero pod koniec września, a często w październiku lub listopadzie. Powodowało to duże straty w zimujących rodzinach oraz uzasadnione rozgoryczenie i zniechęcenie pszczelarzy. Trudności ze zdobyciem cukru dla pszczół w 1980 r. przewyższyły wszelkie dotychczasowe kłopoty. Urywały się telefony w Ministerstwie Rolnictwa, w PZP i we wszystkich WZP, a działacze i pracownicy etatowi Związku byli obrzucani obelgami przez wielu wyczerpanych nerwowo pszczelarzy. Do Zakładów Pszczelnictwa AR zwracano się z pytaniami, czy można dokarmiać pszczoły na zimę melasą, sztucznym miodem lub zmiotkami cukru z domieszką soli kuchennej. Trzeba było cierpliwie wyjaśniać, że wymienione substancje nie mogą zastąpić pszczołom czystego cukru. Zawierają one bowiem związki trujące (sól) lub nietrawione przez organizm pszczoły (nadmiar związków mineralnych, wielocukry itp.). Wielu pszczelarzy nie mogło pogodzić się z faktem, iż w ciągu jednej zimy pasieka, owoc wielu wyrzeczeń i często pracy całego życia, może się zmarnować.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy