Zatrucia pszczół

tekst: Zenon Bubień

Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 6, czerwiec 1957 — Dr ZENON BUBIEŃ

Dr ZENON BUBIEŃ

Katedra Farmakologii WSR we Wrocławiu

strona 173

Już w zamierzchłych czasach człowiek w walce o byt usiłował znaleźć sposoby i środki, za pomocą których mógłby skutecznie zwalczać szkodniki roślinne i zwierzęce niszczące plony jego pracy. Od dawna stosowano w tych przypadkach, z dobrymi zresztą wynikami, Derris i Pyrethrum, połączenia siarki i rtęci. Stosując środki owadobójcze człowiek świadomie lub nieświadomie wkraczał w naturalne zespoły biologiczne powodując tym samym zachwianie równowagi w przyrodzie. Początkowo wpływ ten był niewielki, gdyż działanie wymienionych preparatów było raczej nieznaczne, miejscowe, szybko przemijające. Zakłócenie równowagi zależy bowiem od siły działania danego preparatu. Dopiero wprowadzenie tak silnie działających środków gryzoniobójczych, jak fosforek cynku, alfantyna, tal, następnie środków owadobójczych: związków arsenu, HCH i DDT postawiło rolnictwo i leśnictwo przed poważnym problemem. Z jednej strony olbrzymie korzyści przy zwalczaniu tak niebezpiecznych szkodników, jak osnuja gwiaździsta, słodyszek rzepakowy, stonka ziemniaczana i odwrotna strona medalu — niszczenie wielu pożytecznych dla człowieka owadów i innych zwierząt. Obok wielu pożytecznych owadów ofiarą ich działania padają między innymi pszczoły, wrażliwe na DDT, a szczególnie na preparaty arsenu.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy