Zasady współpracy inspektorów oraz instruktorów Spółdzielczości i Związku w woj. białostockim

tekst: Romuald Żukowski

Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 3, marzec 1966 — Romuald Żukowski

Romuald Żukowski

strona 20

(Fragmenty drugiego referatu wygłoszonego przez insp. Romualda Żukowskiego na naradzie inspektorów WZP i OSP w Warszawie ub. r. Pierwszy zamieszczony został w nr styczniowym na str. 16).

Na wstępie podam kilka informacji na temat działalności i osiągnięć WZP w 1965 r. Z inicjatywy WZP przeszkolono do chwili obecnej 2400 pszczelarzy, wysadzono około 15 000 sztuk drzew nektarodajnych oraz skontrolowano pod względem zdrowotności i higieny 850 pasiek. Zespół Hodowców Matek przy WZP wyprodukował 51 matek zarodowych i 418 — użytkowych. W matki zarodowe z woj. białostockiego zostały zaopatrzone wszystkie punkty reprodukcyjne w województwach białostockim i olsztyńskim.

Chciałbym tu naświetlić współpracę WZP z Okręgiem CSO i instruktorami pszczelarstwa RSOP oraz podać kilka wniosków w zakresie usprawnienia tej współpracy.

Okręg CSO w Białymstoku zrzesza obecnie 5 Rejonowych Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskich w Białymstoku, Bielsku Podlaskim, Ełku, Łomży i Suwałkach. Z wymienionych spółdzielni cztery zatrudniają instruktorów pszczelarstwa. (Piąta spółdzielnia — w Białymstoku — ma wakujący etat ze względu na brak odpowiedniego kandydata na instruktora).

Na podstawie tej pomyślnej dla pszczelarstwa sytuacji złożyły się dość specyficzne warunki białostockiego. Województwo to ma korzystne na ogół warunki przyrodnicze dla rozwoju pszczelarstwa, co warunkuje dość dużą wydajność miodu z pnia, mimo opóźnienia w porównaniu z pozostałymi dzielnicami Polski w przeorganizowaniu metod gospodarki pasiecznej według wymagań nowoczesnej wiedzy i praktyki pszczelarskiej.

Na Białostocczyźnie znajduje się około 70 000 pni w 9 000 pasiek. Większość stanowią drobne pasieki chłopskie złożone przeważnie z uli warszawskich zwykłych, w mniejszym zaś stopniu z warszawskich poszerzonych i dadanów oraz w wyjątkowych wypadkach z uli wielkopolskich. Gospodarkę wędrowną stosuje zaledwie około 100 pszczelarzy. Dość szeroko rozpowszechnione są choroby pszczół. Poziom gospodarki pasiecznej jest na ogół prymitywny.

Dla lepszego zobrazowania pszczelarstwa Białostocczyzny należy jednak nadmienić, że w ostatnich latach powstało wiele pasiek dużych, nowocześnie zorganizowanych, a poziom wiedzy zawodowej właścicieli tych pasiek jest wysoki.

Nieproporcjonalne do istniejących możliwości wykorzystanie zasobów pożytkowych podyktowało potrzebę uruchomienia środków wpływających na podniesienie produkcji pszczelarskiej. Zagadnieniem rozwoju pszczelarstwa na Białostocczyźnie są żywotnie zainteresowane czynniki administracyjne, partyjne, rady narodowe, spółdzielczość ogrodniczo-pszczelarska i pozostałe instytucje i organizacje, których działalność wiąże się w jakimś stopniu z pszczelarstwem lub bazą pożytkową dla pszczół.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy