Zasady budowy uli
tekst: Mieczysław Janiszewski
Pszczelarstwo, Rok IV, nr 1, styczeń 1953 — MIECZYSŁAW JANISZEWSKI
MIECZYSŁAW JANISZEWSKI
strona 15
Jedną z poważniejszych przeszkód w szybkim rozwoju naszego pszczelnictwa jest trudność nabycia i stosunkowo wysoka cena dobrze zbudowanego ula. Znając jednak podstawy sztuki stolarskiej, dysponując doborem najniezbędniejszych narzędzi i korzystając z miejscowych tanich i łatwo dostępnych materiałów, większość pszczelarzy może we własnym zakresie budować ule tanie a dobre. Aby uniknąć jednak przykrych niespodzianek, konieczne jest przestrzeganie ustalonych zasad budowy uli.
Nowoczesne rozbieralne ule ramowe, w zależności od ich konstrukcji podzielić można na dwa zasadnicze typy. Ule pionowe — stojaki i poziome — leżaki.
W stojakach budowanych zwykle na 10 do 14 ramek, (przeważnie szeroko-niskich), powiększanie pojemności ula odbywa się w kierunku pionowym do góry. Rozróżniamy tu ule nadstawkowe posiadające prócz gniazda z ramką normalną nadstawki z ramką zmniejszoną oraz ule wielokondygnacyjne powiększane przy pomocy kondygnacji o takich samych wymiarach ramki.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
