Zapobiegajmy stratom zimowym

tekst: Wojciech Bojarczuk

Pszczelarstwo, Rok III, nr 2, luty 1952 — WOJCIECH BOJARCZUK

WOJCIECH BOJARCZUK

strona 2

Opierając się na sprawozdaniu Działu Pszczelnictwa I. S. o stratach wiosennych w naszym pogłowiu pszczelim w roku 1951, można określić je jako bardzo poważne. Straty te są spowodowane prawie wyłącznie niedostatecznymi zapasami zimowymi. Na ogół pszczoły rzadko spadają w zimie z innych powodów, jak np. na skutek zimowania na miodzie spadziowym, choroby zarodnikowcowej itp.

Dziesiątkowanie naszych pasiek przez głód jest zjawiskiem, które występuje co pewien czas i należy pomyśleć o środkach, które mogłyby temu zapobiec.

Droga do celu prowadzi przede wszystkim przez podniesienie poziomu fachowego ogółu pszczelarzy. Pszczelarze sami skazują częstokroć swoje pszczoły na śmierć głodową, nie zdając sobie z tego sprawy.

Weźmy pierwszy lepszy przykład ze zdarzeń pasiecznych ubiegłego sezonu. Pewnemu pszczelarzowi spadło z głodu w zimie 1950/51 r. 20 pni, wszystkie, które posiadał. Przypuszczalnie, w ulach tych po pożytku było razem około 90 kg miodu. Pszczelarz, nie posiadając zapasowego cukru, zazimował pszczoły na parokilowych porcjach miodu. Decyzję tę należy uznać wprost za samobójczą, gdyż niezbyt zamożny właściciel pasieki nie tylko stracił pszczoły, ale również stracił 90 kg miodu. Należało postąpić inaczej.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy