Z życia pszczelarzy powiatu toruńskiego
tekst: Paweł Wierzbicki
Pszczelarstwo, Rok X, nr 5, maj 1959 — Paweł Wierzbicki
strona 154
Dwie wstęgi opasują miasto Toruń: błękitna — Wisły i ciemnozielona — lasów. Obie starsze od miasta samego strzegą doń zazdrośnie dostępu i równocześnie przyczyniają mu piękna i pożytku. Na pierwszy plan wysuwa się bezsprzecznie Wisła, od której zawisło w ogóle istnienie i znaczenie Torunia. Wśród lasów wyrósł Toruń i choć jedne drzewa padały pod ciosami siekiery czy to na budowle, czy wreszcie na opał, inne drzewa wyrastały na ich miejscu na pożytek Toruńczyków. Jak ongiś, szumią i obecnie sosny w lasach Barbarki, Olka, Gutowa, Przysieka, Otłoczyna, Brzozy czy innych, a rozścielające się tu i ówdzie polany pysznią się szczególnie pod koniec lata wspaniałymi kobiercami wrzosowisk. „Żaden kraj — jak piszą stare kroniki Torunia — nie dorównał w hodowli pszczół okolicom nadwiślańskim”, a dawniejsi pisarze zapewniają, że rosły tam jakieś szczególnie słodkie zioła i ogromne lasy lipowe, rozkosz dla pszczół odwzajemniających się słynnym miodem lipcowym. Przy takiej roślinności pszczoły nadwiślańskie nie potrzebowały sztucznego hodowania, „lada wydrążony pień służył za ul, lada bór był pasieką”.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
