Z dziejów literatury pszczelarskiej w Polsce (z lat 1830—1840)

tekst: Franciszek Osiak

Pszczelarstwo, Rok IX, nr 6, czerwiec 1958 — FRANCISZEK OSIAK

FRANCISZEK OSIAK

strona 188

Działalność Mikołaja Witwickiego, wybitnego hodowcy i świetnego publicysty, o którym pisałem w poprzednim numerze „Pszczelarstwa“, nie przeszła bez echa. Książkę „Pszczolnictwo krajowe“ czytali wszyscy światli w onym czasie pszczelarze polscy. Treść jej wywoływała żywą dyskusję. Nie każdy bowiem pogląd autora na poszczególne kwestie związane z gospodarką pasieczną mógł być przyjęty bez zastrzeżeń. Pamiętać trzeba, że Witwicki gospodarzył głównie na Podolu i Polesiu, gdzie warunki do hodowli pszczół były znacznie korzystniejsze niż na ziemiach centralnej i zachodniej Polski. Rzadko który z tutejszych pszczelarzy mógł marzyć o zakładaniu pasiek przemysłowych, z których każda liczyłaby setki pni. W każdym bądź razie zaczął się tworzyć pewien ruch w tej dziedzinie, rozwijała się wymiana doświadczeń i krytyka wzajemnych poglądów, rosło ogólne zainteresowanie pszczelarstwem.

Zarówno jednak dyskusja, jak też i konkretne poczynania zmierzające do rozwoju hodowli pszczół nie obejmowały szerszych rzesz pszczelarzy polskich. Ruch ten z natury rzeczy ograniczał się do kręgu nielicznych ziemian, pewnej liczby księży różnych wyznań, nauczycieli ludowych, oficjalistów dworskich i niewielkiej grupy hodowców rekrutujących się ze środowisk mieszczańskich. Chłopi, podobnie jak też większość hodowców z miast i miasteczek, uprawiali pszczelarstwo w sposób uświęcony wiekową tradycją. Dla nich długo jeszcze książka pszczelarska nie stanowiła czynnika postępu. Mało zresztą w tym kierunku działał i dobry przykład. Pasiecznik wiejski śledził ciekawie, jak to rządca albo nawet sam dziedzic uczył np. dworskiego bartnika hodowli pszczół w drewnianych skrzynkach. Całą jednak siłą stronił od wszelkich nowości. Nie pomagały zachęty i nacisk w tym kierunku. Hrabia Walery Dzieduszycki z Małopolski wschodniej zwalniał nawet swych licznych poddanych z dziesięciny, gdy się który z nich zgodził osadzać roje w tzw. ulach podwójnych. Nie dało to jednak wielkich rezultatów, mimo iż ule te, wynalazek Czaplowica, wybitnego pszczelarza z miejscowości Pakratz w Sławonii i Birkenstöcka, hodowcy z Niemiec, stanowiły istotny krok naprzód w budowie pomieszczeń pszczelich. Nawiasem mówiąc, podobne ule podwójne sporządzane ze słomy, znane były w Polsce jeszcze w końcu XVIII wieku.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy