Wziątek z drzew owocowych i ich zapylanie
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XI, nr 12, grudzień 1960
strona 374
Czasopismo „Bee World“ zamieszcza w dwóch kolejnych numerach (nr 6 i 7/1960) obszerną pracę J. B. Tree z Wydziału Pszczelnictwa Wyższej Szkoły Rolniczej w Kanadzie. Tematem pracy jest zagadnienie zapylania drzew owocowych w świetle najnowszych badań i obserwacji. Autor, który ujmuje te sprawy bardzo wszechstronnie, sporo uwagi poświęca nektarowaniu różnych gatunków drzew owocowych oraz wykorzystaniu przez pszczoły wziątku nektarowego i pyłkowego w różnych warunkach. Sprawom tym, blisko obchodzącym pszczelarzy, poświęcimy najwięcej miejsca przy streszczeniu interesującego artykułu badacza kanadyjskiego.
Większość gatunków i odmian drzew owocowych wymaga zapylania krzyżowego, odbywającego się prawie wyłącznie za pośrednictwem owadów, a w licznych przypadkach pyłek musi pochodzić z innej odmiany. Zjawisko to określa się nazwą samobezpłodności. Bardziej wnikliwe badania lat ostatnich dowodzą, że wiele odmian drzew owocowych, uważanych dotychczas za samopłodne, a więc zapylające się własnym pyłkiem, owocują znacznie lepiej w następstwie zapylenia krzyżowego. Dowiedziono też znacznej zmienności, jeśli chodzi o samopłodność niektórych gatunków i odmian; cecha ta nie jest bynajmniej stała, może ulegać zmianom w poszczególnych sezonach i w różnych miejscowościach.
Do samobezpłodnych zalicza się większość odmian jabłoni, śliw a także czereśni, samopłodne są natomiast różne odmiany wiśni, brzoskwiń, moreli, ale zapylanie krzyżowe jest i dla nich korzystne. Wiatr może w pewnych przypadkach przenosić pyłek jabłoni, nie jest jednak w stanie przenieść nawet na niewielką odległość wilgotnego i lepkiego pyłku gruszy, śliwy, wiśni i czereśni.
Rola owadów, a zwłaszcza pszczół w zapylaniu drzew owocowych, znana jest od dość dawna, gdyż od końca ubiegłego stulecia; badania zaś lat ostatnich potwierdziły słuszność obserwacji Zandera, Hopfera i innych, jeśli chodzi o przeważający udział pszczół w zapylaniu. Tak np. według Filmera (1941) wynosi on 90%, Cygankow oblicza go na 85%, Haydak — na 82—93%, a Roberts (1956) na 99% wszystkich owadów-zapylaczy.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
