Pasieka zaniedbana
tekst: Marcin Okrzeja
Pszczelarstwo, Rok VI, nr 4, kwiecień 1955 — MARCIN OKRZEJA
MARCIN OKRZEJA
strona 20
W podręcznikach i artykułach pszczelarskich czytelnik spotyka się zazwyczaj z wzorem pasieki takiej, jaka być powinna. Wbrew tej zasadzie przedstawię Wam, koledzy pszczelarze pasiekę taką, jaką ona być nie powinna.
Myślicie zapewne, że będzie to wytwór fantazji albo zlepek złożony z luźnych fragmentów tu i ówdzie zebranych? Nie. Pasieka, którą Wam opiszę, istnieje w rzeczywistości — i nie ona jedna, niestety, choć ta jest z pewnością najbardziej zaniedbana. Nie wierzycie? Więc proszę, pozwólcie ze mną.
Pewien średniorolny gospodarz zaprosił mnie do siebie, abym udzielił mu porady w prowadzeniu pasieki. A więc... wybrałem się. Wchodzę na podwórze i kieruję się w stronę niewielkiego sadu. Wokół widać zaniedbanie. Płoty niczym nie podparte walą się ze starości, a przez otwory po wypadłych sztachetach swobodnie przechodzą domowe zwierzęta: świnie, psy i drób. Podwórze na podpłociu i murawa w sadku zryta jest przez świnie. Na jednym z uli widać wyraźny odcisk zabłoconego grzbietu świnki, która widocznie bezpośrednio z kałuży pod studnią przyszła tutaj dokończyć swej toalety.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
