Wydajność miodowa ważniejszych gatunków roślin w warunkach Polski
tekst: Zofia Demianowicz
Pszczelarstwo, Rok XII, nr 7, lipiec 1961 — Doc. dr Zofia Demianowicz

Doc. dr Zofia Demianowicz
strona 198
Zakład Pszczelnictwa I. S. Skierniewice
Wydajność miodowa oznacza ilość miodu, jaką można uzyskać z 1 ha uprawy względnie zespołu roślin: lasu, łąki itp. Interesują się nią przede wszystkim pszczelarze, którzy z góry chcieliby wiedzieć, jaki będzie zbiór miodu w danym roku albo też — czy warto wyruszyć na wędrówkę z pszczołami na pola rzepaku, gryki, białej koniczyny, czy też większe skupiska lip. Wydajność miodową w przybliżeniu może ocenić pszczelarz, posiadający ul na wadze. Dzienny przybytek w okresie, gdy w okolicy masowo kwitnie np. gryka, charakteryzuje mu ten pożytek, jeżeli przy tym bierze on pod uwagę nie tylko wielkość pól zajętych pod uprawę, ale i liczbę pni okolicznych pasiek oraz konkurencję innych owadów.
Wydajność miodową uzyskuje się na podstawie żmudnych badań, wymagających dużej cierpliwości i dokładności. Badania te w Polsce zapoczątkowałam w 1952 r. w Lublinie, w Zakładzie Pszczelnictwa I. S. Początkowo prowadziłam je sama, a od 1955 r. przy współpracy asystentek Katedry Botaniki WSR w Lublinie oraz asystentów Zakładu Pszczelnictwa JS.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
