Wychów matek w pasiece wędrownej
tekst: Weronika Kumko
Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 6, czerwiec 1963 — Inż. Weronika Kumko
Inż. Weronika Kumko
strona 163

Jak duże znaczenie ma wychów matek pszczelich, zaczęłam sobie zdawać sprawę w czasie mojego pobytu na Syberii, gdzie pracowałam w latach 1942—45 w charakterze kierownika pasieki państwowej. Zainteresowanie moje hodowlą matek wynikało z poczucia poważnej odpowiedzialności za stan przezimowania pasieki.
Wychów i zimowanie zapasowych matek stwarzały możliwości uzupełnienia na wiosnę ewentualnych strat mogących powstać w ciągu długotrwałego (7-miesięcznego) okresu zimowli pszczół w stebniku. Trzeba nadmienić, że zapasowe matki nie były wliczane do stanu pni w pasiece i za stan ich przezimowania nie ponosiłam osobistej odpowiedzialności. Zimowla zapasowych matek zapewniała mi spokój w czasie zimy: wiedziałam, że zimując dostateczną ich liczbę potrafię wczesną wiosną uzupełnić ewentualne straty z okresu zimy. Jeśli nie było niepowodzeń w zimowli pszczół, zapasowe matki dawały mi możność zasilania pni słabszych względnie wymiany matek gorszych. Po dość trudnej dla mnie praktyce w okolicy Irkucka, po powrocie do kraju i zorganizowaniu własnej pasieki stwierdziłam, że już nie potrafię inaczej prowadzić gospodarki pasiecznej, zaś w swojej instruktorskiej pracy wychów matek stawiałam jako zadanie najważniejsze.
Pracując w charakterze instruktora w powiatach Kłodzko i Bystrzyca zupełnie przypadkowo natrafiłam na ślady 2 trutowisk z okresu przedwojennego. Pierwsze z nich w Lasach Państwowych — Wojciechowice, pow. Kłodzko, drugie w okolicy Spalonej pow. Bystrzyca. Fakt ten stał się jednym z bodźców do ponownego zorganizowania trutowiska w Wojciechowicach, co nastąpiło w roku 1950. Od tego momentu sporo czasu upłynęło, a każdy sezon pszczelarski był pełen niepokojów, rozczarowań i, czasem, radości z niewielkich osiągnięć.
Na podstawie ciężkich doświadczeń doszłam do wniosku, że najłatwiejszym zadaniem było zorganizowanie trutowiska, natomiast najtrudniejszym — organizacja hodowli, której ono miało służyć.
Gdy rozważa się ogólnie przyczyny niepowodzeń w hodowli, na pierwszy plan wysuwa się nieopłacalność tego przedsięwzięcia. Trzeba również stwierdzić, że hodowla nie jest zadaniem łatwym, jak na przykład produkcja mleczka czy zmodyfikowanie ula typowego na nietypowy.
W okresie „mleczkowym” producenci jego wyrastali jak grzyby po deszczu. Rozwinęła się inicjatywa w stwarzaniu najłatwiejszych, a częściowo okrytych tajemnicą metod tej produkcji. Podobnie było i jest w zakresie budowy uli i sprzętu. Tu na brak inicjatywy, czasem tak bardzo szkodliwej, nie można narzekać.
Wręcz przeciwnie wygląda sprawa hodowli i selekcji, gdzie na nikłe efekty ogromnego wkładu pracy lata całe czekać trzeba, gdzie niezbędnie potrzebna jest wiedza fachowa, gdzie trzeba mieć opanowaną przynajmniej technikę wychowu matek. Dlatego w okresie kilkunastu lat mojej pracy w woj. wrocławskim corocznie organizowane były kursy z zakresu hodowli, na które zapraszani byli pszczelarze bardziej zaawansowani, których stać było na organizację hodowli we własnych pasiekach.
Efekty czynionych wysiłków na przestrzeni lat ubiegłych często bywały nikłe: wiadomości zdobywane na kursach nie zawsze były właściwie stosowane w praktyce. Zdarzało się nieraz, że matki nieumiejętnie wyhodowane i następnie przysłane na trutowisko były naprawdę pożałowania godne. W dodatku wadliwa obsada ulików, nieumiejętnie lub
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
