Wegetatywne rozmnażanie drzew i krzewów
tekst: Leon Gonek
Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 11, listopad 1963 — L. Gonek

ZAKŁADAMY SZKÓŁKI
strona 278
Jako podłoże dla rozmnażania wegetatywnego najlepsza jest pulchna, próchniczna gleba o niewielkiej zawartości części ilastych i gliniastych, umiarkowanie wilgotna i dobrze przewiewna. Najistotniejsze znaczenie dla ukorzeniania się ma tu odpowiedni dostęp powietrza do ukorzeniających się części rośliny; gleby gliniaste, zbyt ciężkie i pylaste, a więc zlewne, nie nadają się do wegetatywnego rozmnażania roślin, są bowiem mało przewiewne, często zimne i mają tendencję do zlewania się i zaskorupiania po obfitszych deszczach, co utrudnia dostęp powietrza i przeprowadzenie właściwych prac przy rozmnażanych roślinach. Gleby piaszczyste, jeśli tylko nie są za suche, mogą się nadawać do rozmnażania wegetatywnego roślin.
Rozpatrzmy teraz pokrótce różne sposoby rozmnażania:
Odrośla korzeniowe
Korzenie niektórych gatunków i odmian drzew i krzewów mają zdolność wydawania pędów, zwłaszcza gdy są w jakikolwiek sposób mechanicznie uszkodzone. Często starsze drzewa tworzą bardzo silne odrośla korzeniowe, które można użyć do rozmnażania. W okresie jesiennym lub wiosennym wykopujemy odrośla z częścią korzenia matecznego i wysadzamy do szkółki lub na miejsce stałe. Do tego typu roślin nektarodajnych należą: bożodrzew, czeremcha, śliwy, wiśnie, z krzewów malina i jeżyna.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
