W PRZEDEDNIU ZIMY

tekst: Józef Szymankiewicz

Pszczelarstwo, Rok XIV, nr 9, wrzesień 1963 — J. Szymankiewicz

winieta działu „Gospodarka pasieczna” — rysunek czterech komórek plastra (czarne zarysy sześciokątów) obok napisu

J. Szymankiewicz

strona 232

Z nadejściem większych chłodów jesiennych (październik) następuje zawiązywanie się kłębu zimowego. W środku gniazda, gdzie wygryzają się z plastrów ostatnie młode pszczoły, ciepłota nadal utrzymywana jest w granicach 35°, lecz temperatura w tzw. warstwie osłonowej kłębu, w miarę coraz silniejszego oddziaływania na ul zewnętrznego chłodnego powietrza, bardzo się obniża. Różnice temperatury w obrębie kłębu powstają przede wszystkim w wyniku nie jednakowo intensywnej przemiany materii u pszczół w poszczególnych partiach kłębu. Jest ona najintensywniejsza w środku gniazda, gdzie grupują się młode pszczoły, natomiast w warstwie osłonowej, na jego krańcach, następuje poważne ograniczenie funkcji życiowych. Zgromadzone w środku gniazda młode pszczoły zjadają w tym czasie bardzo dużo pyłku w celu nagromadzenia w swej tkance tłuszczowej substancji zapasowych. Z ciepła powstałego w czasie procesu przemiany materii korzysta reszta dojrzewającego czerwiu, dzięki czemu jest on i o tej porze roku dostatecznie wygrzany. Starsze pszczoły, które już przygotowały swój organizm do zimowli, tracą minimalnie energię życiową dzięki bardzo małemu spożywaniu miodu i zwolnieniu funkcji fizjologicznych w obniżonej temperaturze odleglejszej od centrum partii kłębu.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy