W porę i w miarę
tekst: Antoni Demianowicz
Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 1, styczeń 1962 — Prof. dr Antoni Demianowicz

Prof. dr Antoni Demianowicz
strona 3
W listopadowym numerze „Pszczelarstwa“, kończąc zeszłoroczny cykl „Wskazówek miesięcznych“ scharakteryzowałem rolę pszczelarza, która powinna polegać na świadomym kierowaniu pszczołami swojej pasieki. Najczęściej musi on pomagać im w niektórych ich czynnościach, kiedy indziej wykonywać za nie takie prace, których pszczoły nie są w stanie wykonać same, niekiedy znów powstrzymywać, a nawet zwalczać najbardziej naturalne popędy tych owadów.
Właściwe pokierowanie działalnością pszczół daje w wyniku zwiększenie produkcji, a osiąga się to przez stosowanie licznych i różnorodnych zabiegów.
W tym miejscu chcę wyjaśnić, jak należy rozumieć wyraz „właściwe“. Otóż czynności pszczelarza wtedy tylko możemy uznać za właściwe, jeżeli obrany przez niego zabieg w większym stopniu od innych, które można w tym samym celu zastosować, przyczyni się do osiągnięcia głównego zadania — do zwiększenia produkcji.
Znamy różne sposoby przyspieszania czerwienia, różne sposoby zwalczania rójki, zamiany i podawania matek itd. Jednak nie tylko wybór zabiegu (lub kilku z nich jednocześnie) decyduje o powodzeniu. Ogromne znaczenie ma pora zastosowania zabiegu, jak też w większości wypadków stopień jego nasilenia (dawkowanie).
Założenie nadstawki, które w ulach wielu systemów jest nieodzownym warunkiem zwiększenia wydajności pnia, daje maksimum korzyści, jeżeli będzie dokonane we właściwym czasie. Ten zaś zależy od przebiegu pożytków i rozwoju roju. Zarówno przedwczesne, jak i zbyt późne danie nadstawki odbija się ujemnie na wydajności.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
