Uwagi o przygotowaniu pszczół do zimowli
tekst: Antoni Demianowicz
Pszczelarstwo, Rok V, nr 10, październik 1954 — ANTONI DEMIANOWICZ
ANTONI DEMIANOWICZ
strona 6
W sierpniu i w pierwszej połowie września większość starych, spracowanych na głównym pożytku pszczół ginie przy zbiorze pyłku i nektaru późno kwitnących roślin. Rodziny maleją znacznie do rozmiarów, w jakich będą zimować. Lot słabnie, pszczoły tracą aktywność.
Większość młodych pszczół, które wygryzają się po pożytku głównym, nie podejmuje już normalnych prac: karmienia czerwiu i wypacania wosku. Tym niemniej w końcu lata w ulach ma miejsce bardzo duże zużycie pyłku.
Zjadają go obficie właśnie te młode pszczoły, jednakże odżywczę składniki pierzgi nie są od razu przerabiane w ich gruczołach mlecznych i woskowych, lecz zostają zmagazynowane w organizmie pszczół w tzw. ciele białkowo-tłuszczowym. Dopiero pod koniec zimowania zapasy te zostaną uruchomione, przejdą znów do krwi, a za jej pośrednictwem dostaną się do gruczołów mlecznych, co umożliwi odżywienie pierwszych pokoleń zimowych czerwiu. Wynika z tego, że możliwie pełna wymiana starych pszczół na młode w końcu lata i odpowiednie „utuczenie“ ich przed nadejściem zimy decydują o powodzeniu zimowania i dobrym rozwoju pnia na wiosnę.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
