Ulepszona miodarka
tekst: Mieczysław Janiszewski
Pszczelarstwo, Rok II, nr 6, listopad–grudzień 1951 — Inż. MIECZYSŁAW JANISZEWSKI
Inż. MIECZYSŁAW JANISZEWSKI
strona 30
Jednym z głównych punktów zwrotnych w historii rozwoju nowoczesnego pszczelarstwa, obok wynalazku ula ramowego i węzy sztucznej, jest bezsprzecznie wynalazek miodarki.
Konstrukcja i zasada działania miodarki znana jest niewątpliwie każdemu z pszczelarzy. Składa się ona zawsze z trzech zasadniczych części. Stągwi — zbiornika drewnianego lub blaszanego z zamykanym otworem u dołu dla odpływu miodu, bębna — wirówki, obracającego się dokoła osi umieszczonej w centrum stągwi, zaopatrzonego na obwodzie w siatkę lub odpowiednie klatki dla umieszczenia 2 — 6 ramek z miodem, oraz urządzenia napędowego w postaci zwykłej korby, trybów stożkowych, ślimacznicy, transmisji pasowej itp.
W czasie wirowania bębna. miód pod wpływem siły odśrodkowej zostaje wyrzucony z zewnętrznej strony plastra na ścianki stągwi i spływa przez dolny otwór do podstawionego naczynia. Dla odbioru miodu z drugiej strony plastra, ramkę należy odwrócić. Istnieje szereg modyfikacji miodarek. Wszystkie one lepiej lub gorzej spełniają swoją rolę i na ogół są całkowicie wystarczające dla mniejszych pasiek. Inaczej natomiast przedstawia się sprawa w dużych gospodarstwach posiadających kilkadziesiąt lub kilkaset pni. Szczególnie w latach miodnych, okres miodobrania wymaga dużego wysiłku ze strony obsługi pasieki. Dobra miodarka decyduje wówczas o szybkim i sprawnym wykonaniu prac i pozwala uniknąć znacznych strat spowodowanych opóźnieniem odbioru z uli ramek pełnych i zwrotu opróżnionych.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
