Baza pożytkowa pszczół i udział organizacji pszczelarskich w akcji nasadzania 100 mln drzew na 1000-lecie
tekst: Mieczysław Mantey
Pszczelarstwo, Rok XV, nr 7–8, lipiec–sierpień 1964 — Inż. Mieczysław Mantey
Inż. Mieczysław Mantey
strona 21
O postępie w gospodarce pasiecznej, o wyższej wydajności miodu, wosku i innych produktów pasiecznych nie można mówić w oderwaniu od bazy pożytkowej. Nawet jeśli ktoś pragnie rozwiązać sprawę podniesienia produkcji drogą wędrówek, kwestia ostatecznie sprowadza się do pożytków.
Rozróżniamy pożytki trwałe — dające rękojmię wykorzystywania ich w ciągu wielu lat oraz pożytki niestałe — zależne od planu zasiewów.
Inwentaryzacja pożytków
Chcąc planować racjonalne wykorzystanie źródeł pożytkowych należy zdać sobie sprawę, czym dysponujemy.
Zadaniem naszych związków wojewódzkich i kół powiatowych jest mieć w ewidencji pożytki trwałe i posiadać rozeznanie co do występowania większych areałów nektarodajnych roślin uprawnych.
Ewidencja taka jest podstawą planowego rozpracowania wędrówek na pożytki, będącego jednym z ważniejszych zadań naszych ogniw organizacyjnych.
Dzięki uprzejmości Instytutu Badań Leśnictwa PZP posiada mapę występowania na terenie całej Polski większych i mniejszych skupisk wrzosu. Mapa tego rodzaju wraz ze szczegółowym opisem powinna stanowić wzór podobnego rozpracowania pożytków stałych.
W oparciu o dane z PGR, spółdzielni produkcyjnych, kółek rolniczych i instytucji kontraktujących można sporządzić mapki rozmieszczenia w poszczególnych latach różnych upraw roślin owadopylnych, mających znaczenie dla pszczół (np. rzepaków).
Planowe wykorzystanie pożytków
Omawiana powyżej inwentaryzacja pożytków stanowi podstawę do ich planowego wykorzystania.
Z zagadnieniem tym łączy się planowe rozmieszczenie pni w terenie, aby nie stwarzać przy stosowaniu wędrówek zjawiska przepszczelenia w jednych miejscach przy niedostatecznym wykorzystaniu pożytków w innych.
Przykładem dobrego rozwiązania problemu jest dzierżawienie przez woj. związki pszczelarzy wrzosowisk od Zarządów Lasów Państwowych. Pozwala to na swobodne dysponowanie pożytkami przez związkowe ogniwa terenowe.
O regulamin w zakresie przydziału wrzosowisk i warunków, jakie muszą spełniać pasieki wędrujące, można się zwrócić do WZP we Wrocławiu lub WZP w Zielonej Górze, które należycie rozwiązały to zagadnienie.
Podniesienie pożytków pszczelich
Zagadnienie rozpada się na dwie zasadnicze części: A. Pożytki niestałe — uprawy polowe. B. Pożytki trwałe.
A. W zakresie upraw polowych powinny wchodzić w grę duże areały; grządka facelii w ogródku nie jest rozwiązaniem problemu, służyć może najwyżej jako poletko doświadczalne lub nasienne.
Musimy jasno zdać sobie sprawę, że wysiew tak zwanych roślin czysto pszczelarskich mieć będzie tylko ograniczone znaczenie. Jedynie duże gospodarstwa PGR czy spółdzielcze mogą sobie pozwolić, np. na wysiew facelii w czystym siewie z przeznaczeniem na paszę lub przyoranie celem wzbogacenia ziemi w próchnicę.
W gospodarstwach indywidualnych znajdzie to zastosowanie w nader nielicznych wypadkach.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
