Ulepszenia podkarmiaczek

tekst: Wacław Wichura

Pszczelarstwo, Rok II, nr 5, wrzesień–październik 1951 — WACŁAW WICHURA

WACŁAW WICHURA

strona 30

Nim przejdę do właściwego opisu podkarmiaczki, czuję się w obowiązku objaśnienia terminów: podkarmianie i dokarmianie.

Wyrazy te nie oznaczają jednego i tego samego, należy je rozróżniać. Podkarmianie jest to dawanie częstych a małych porcji syropu lub syty celem pobudzenia matki do czerwienia, dokarmianie zaś jest uzupełnianiem zapasów w dużych porcjach (np. 2 — 3 kg cukru na raz, co 3 — 4 dni). Dokarmianie nie ma na celu wywołania intensywnego czerwienia i dlatego odbywa się dużymi ilościami.

Ponieważ w codziennej praktyce pszczelarskiej mamy do czynienia głównie z dokarmianiem, dlatego tzw. podkarmiaczki powinny być należycie pojemne. Przy pomocy dużej podkarmiaczki doskonale przeprowadzić można i podkarmianie na siłę.

Rys. 1.
Rys. 1.

Zbyt małe podkarmiaczki np. na jedną szklankę, jakie często widuje się u pszczelarzy, nie spełniają należycie zadania w uzupełnianiu zapasów i jako niepożądany skutek mają wzmożenie czerwienia, co jest z dużym nieraz uszczerbkiem dla zapasów.

W zależności od umieszczania rozróżniamy 3 rodzaje podkarmiaczek: 1) górne, 2) boczne, 3) dolne.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy