Pokarm pszczół i pokarm czerwiu
tekst: Jadwiga Guderska
Pszczelarstwo, Rok II, nr 5, wrzesień–październik 1951 — JADWIGA GUDERSKA
JADWIGA GUDERSKA
strona 34
Minęło już lato, najpracowitszy okres w życiu rodziny pszczelej. W plastrach gniazdowych nagromadzone są zapasy miodu, które umożliwią pszczołom przetrwanie zimy.
Pszczoły stanowią dość rzadki wyjątek w świecie owadów; większość z nich ginie skoro tylko nadejdą chłody, pozostawiając jaja lub poczwarki zimujące w ukryciu. Owady, które zimują, przeważnie zapłodnione samice, przetrwają zimę w ziemi, w szczelinach kory nie pobierając pożywienia, wpół tylko żywe, wykorzystując substancje pokarmowe nagromadzone w tkance tłuszczowej.
U pszczół tkanka ta rozwinięta jest słabo, nie mogą więc one na wpół zamierać na zimę. Przed chłodem bronią się pszczoły zbijając się całą liczną rodziną w kłąb, a celem podtrzymania temperatury niezbędnej im do życia spożywają pewne minimum łatwostrawnego pokarmu, jakim jest miód. Zapasy miodu, jakie znajdują się w dobrze zaopatrzonym roju mogą wynosić kilkanaście kilogramów — nie jest to za wiele, jeśli weźmiemy pod uwagę, że musi im to wystarczyć na 7 — 8 miesięcy, na cały okres gdy nie ma wziątku lub jest on bardzo nikły.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
