Ule, uliki i sekcje hodowlane

tekst: Antoni Chwałkowski

Pszczelarstwo, Rok VI, nr 3, marzec 1955 — ANTONI CHWAŁKOWSKI

ANTONI CHWAŁKOWSKI

strona 8

pszczoła na plastrze w winiecie działu „Selekcja — Wychów matek“

Do unasieniania matek używa się różnej wielkości pomieszczeń hodowlanych, wśród których rozróżniamy ule, uliki i sekcje hodowlane.

Ulami hodowlanymi mogą być zwykłe ule używane w gospodarce pasiecznej (dostępne z góry) po odpowiednim przystosowaniu ich do tych celów, lub też ule specjalnie zbudowane, niekiedy większych rozmiarów jak np. 10-rodzinny ul hodowlany tzw. „ława“ konstrukcji J. Szymankiewicza.

Zależnie od pojemności ula hodowlanego oraz od wielkości formowanych w nim rodzinek może on być podzielony (zwykle ruchomymi przegrodami) na 2—10 oddziałów, każdy z osobnym oczkiem. Najczęściej spotykamy się z ulami 3—4-oddziałowymi.

Często też wykorzystuje się dla celów hodowlanych normalny ul zaopatrzony w zapasowe oczko w jednej ze ścian bocznych, które prowadzi do rodzinki hodowlanej, osadzonej przeważnie na 3—4 ramkach i oddzielonej od głównej rodziny cienką przegrodą ruchomą.

Ul hodowlany charakteryzuje się tym, że stosuje się w nim normalną ramkę gniazdową, rzadziej półramkę, obie rozmiarów używanych w danej pasiece, a osadzane w nim rodziny formowane są na co najmniej 2 ramkach, często na 3 i 4 ramkach.

Ule hodowlane wykazują szereg zalet. Najważniejsze z nich to:

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy