Tak przygotowuję do zimowli pasiekę wędrowną
tekst: Franciszek Dąbrowski
Pszczelarstwo, Rok XVIII, nr 7–8, lipiec–sierpień 1967 — Franciszek Dąbrowski
Franciszek Dąbrowski
strona 13
W czasie Sesji Naukowo - Technicznej w Pszczelej Woli („Pszczelarstwo” nr 12/66) Prezes J. Niemiec zadał pytanie — „jak mam przygotować pasiekę do zimowli, gdy po wrzosach wywiozłem ją jeszcze na nawłoć, która kwitła do początków października?”
Dr J. Woźnica odpowiedział: „część pasieki trzeba zostawić na miejscu i plastrami z tych pni uzupełnić zapasy rodzin wędrownych”.
Tę trafną, ale lakoniczną odpo[?]edź naukowca pragnę uzupełnić przedstawiając moje zabiegi w tym zakresie stosowane od wielu lat z dużym powodzeniem w pasiece wędrownej.
Od piętnastu lat wędruję z pasieką (22—25 rodzin). Od wczesnej wiosny do późnej jesieni przewożę pasiekę 2—3 razy na pożytki, zaś końcowy pożytek jest z wrzosu. Rokrocznie powracam na stacjonarne pasieczysko w domu, najwcześniej 12 września, najpóźniej 26—28 września — zależnie od pożytków. A zatem również miałem problem — jak zaopatrzyć pasiekę w zasklepiony syrop cukrowy, ażeby bez uszczerbku rodzin zabrać miód, a pszczołom zapewnić wymaganą ilość pokarmu na zimę.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
